Forum KrysztalyCzasu.pl

- Gadajcie jeszcze czego oni tam szukają i czy im daleko do celu osiągnięcia. My to już szłyszelim od waszych kompanów, cośmy ich na męki wzięli, ale tera obaczym czy prawdę rzekając zadkom swoim ulgę czy katownię zgotujecie. Tam patrzajcie, gadowatego ogon widzicie? No to chwosta ma nieco mniejszego, jeno kręconego i kolce na nim większe. I guzy jakieś, alem się nie przyglądał. A smalcu on nie uważa, bo go potem w gaciach drapie. Ile mają broni i jak w nią robieniu są biegli. A czarować który potrafi? Tylko migiem gadajcie, bo widzę, że memu druhowi już gacie pęcznieją i zara wyjść będziemy musieli, żeby was na osobności ostawić, bo on przy nas się krępuje nieco a i widok ten nam miły nie jest. Jeno pręgowaty się ostanie z wami, bo on w krzykach się lubuje. Coście ze skarbem zrobić mieli, komu go dać i co w zamian dostać, jeno w dwóch słowach, bo widzę, że jaszczurowi nos się marszczy a to znak, że do swawoli gotów.

Oczywiście cały czas pilnie lustruje kratę i to co jest za nią.

Jaki wstyd w tym szaleństwie jest metoda dwd; Jaka? Nikt jeszcze nie odgadł, ale na bank jakaś jest :/toast :/pupa

- Ten tu, jak z nim skończysz. Może nawt wcześniej - rzekł spokojnie elf, oglądając ostrze swego sztyletu.
- Oj doigrałeś się, kochaneczku. Widziałem różnych pomyleńców, ale ci tu są wyjątkowi - zwrócił się szeptem do leżącego bandyty. - Widziałem już kilka takich przesłuchań. We wszystkich przypadkach los przesłuchiwanych był godny pożałowania, tym niemniej radzę ci powiedzieć im wszystko. Najdłuższa kaźń w ich wykonaniu trwała ponoć trzy dni. Zmieniali się przy nim co trzy godziny. Mogą nie mieć tym razem tyle czasu, ale zapewniam cię: agenta Thalmoru zmusili do zeznań w dwie minuty.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

W oczach młodszego więźnia pojawił się błysk nadciągającego nieuchronnie obłędu, a z kącików jego ust pociekła strużka krwi wywołana mimowolnym w język.

- Arnulf powiadał, że mus nam szukać jakowegoś starego kamienia, tablicy jakowejś z runami, co to ich już nikt śmiertelny odczytać nie umie! - wrzasnął ponownie góral, sądząc być może, że im głośniej będzie składał zeznania, tym większą zaskarbi sobie wyrozumiałość perwersyjnych prześladowców - Ten przybysz z Markartu chciał nam za to płacić, czystym złotem, ale czarować żaden nie umie, jeno toporami robić, a mieczami!

Potok słów wylewających się z ust młodszego opryszka bardzo zaniepokoił garbatego brańca, czującego widać usuwający mu się spod nóg grunt. Przewracając rozpaczliwie oczami mężczyzna przechylił się na biodro i podniósł w geście desperacji lewą dłoń chcąc zwrócić na siebie uwagę cudzoziemskich okrutników.

- On za wajchę pociągnął, tam przy kracie! - krzyknął garbus spoglądając na kompana wzrokiem takim, jakby ten zamordował mu żonę i ukradł na dodatek konia - Pociągnął i krata na dół spadła, a teraz ani drgnie! A Wielkiej Ósemce dzięki, żeście nie cesarscy, jeno jarlowi, bo my uczciwi pasterze, przez przypadek do tej bandy zagonieni! Jarl człek wyrozumiały i dobrego serca, na pewno nas wysłucha!

- Stój! Pozwól im najpierw naprawić błąd. Niech otworzą drzwi które zamknęli- rzekł elf z sadystycznym uśmieszkiem na twarzy.- Jeżeli uda wam się otworzyć wrota, popilnuję jaszczura. Jeżeli nie...- Sivariael uśmiechnął się jeszcze szerzej - nasz przyjaciel dokończy przesłuchanie.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Garbaty rozbójnik zwijał się po kamiennej posadzce pośród zdławionego wizgu bólu, przyciskając do ciała rękę, której nadgarstek ledwie chwilę wcześniej przeszyła wystrzelona przez Llorvasa strzała. Widząc ów akt brutalnego okrucieństwa młodszy rzezimieszek ucapił Sivariaela palcami obu dłoni za buty, najwyraźniej chcąc obsypać utytłane w wilgotnej ziemi obuwie elfa pocałunkami.

Altmer odczekał chwilę w dumnym bezruchu dając jeńcowi udowodnić swą daleko posuniętą gotowość do współpracy, potem zaś z wyrazem lekkiego niesmaku na ustach cofnął się o krok dając ręką znak, by młody góral odpowiedział na zadane mu wcześniej pytania.

- Przewodnik z Markartu, co to jeno Arnulf zna jego miano rzekał, coby wajchy nie tykać, jeśli on w niej uprzednio takowej szpili nie wsadzi - zaczął wyjaśniać nieco nieskładnie, ale w zamian bardzo szybko więzień - A szpilę wyciągnął z dźwigni jak ją już otwarł i krata w górę poszła. I rzekał jeszcze, że jak się ją poruszy, to krata zaiste opaść może i ja żem wcale nie chciał tego uczynić, ale ręka sama jakoś mi się omskła, jakem ją oglądał!