Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Ciężko raniony nożem łucznik zaczął biec w stronę kolejnych schodów, wiodących ku kutemu z czarnego żelaza wejściu do kurhanu. Chociaż mężczyzna poruszał się niezgrabnie, szaleńcza desperacja dodawała mu skrzydeł, a nadzieja przywołania towarzyszy zmuszała do każdego wysiłku.

Sivariael dobył noszonego na pasie noża do rzucania, cisnął nim w uciekającego rozbójnika. Ostrze przecięło zimne powietrze, sięgnęło prawego ramienia uciekiniera i zagłębiło się w nim głęboko. Łucznik krzyknął rozpaczliwie, ale nawet na sekundę nie zwolnił kroku, dopadając kamiennych schodków wiodących ku dwuskrzydłowym drzwiom kurhanu.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Trond i Barr'teh wspięli się na wyżej położoną krawędź widokowego tarasu w tej samej chwili, w której widziany przez górala kątem oka altmer cisnął przed siebie jednym z noszonych przy pasie noży. Ugodzony wąskim ostrzem człowiek zakrzyknął głucho, ale wciąż biegł niezgrabnym krokiem ku schodom wiodącym wprost do żelaznych drzwi kurhanu.

Zjeżony kotołak i towarzyszący mu zdyszany góral wychynęli na szczycie wejścia wyrastając przed twarzą łucznika w jednej chwili i wprawiając go w przeraźliwie zrozpaczone zdumienie.

Odcięty od wejścia do kurhanu, młody łucznik zatrzymał się ślizgając podeszwami po gładkiej skale, a potem gryząc wargi do krwi wydarł z sajdaka swój łuk, trzęsącymi się rękami łapiąc za broń i jedną z noszonych w kołczanie strzał.

- Inger! Hrukka! - wrzasnął słabym głosem, z bladą jak śmierć twarzą - Hersirowie! Albo cesarscy!

Khajit na 4lapach pobiegnie i skoczy na Norda z pazurami. Plan jest taki wbic pazury w gardlo i rozszarpac szyje z pomoca klow-jak tygrys. Zbieram sie do domu dam opis jak dojade. Potrzebuje 45min.

EDIT:

Źrenice kotołaka w ułamku sekundy rozszerzył się łapiąc każdy ruch przeciwnika. Khajit nie był nawet w stanie świadomie pomysleć o tym co odczytał i przrobił jego mózg: układ stób, balans. Instynktownie wiedział, że Nord jest ranny i sięga po broń. Poczuł krew sączącą się z niewidocznych dla oka Barr'teha ran. Kotołak w mgnieniu oka niemal stracił świadomość i pozwolił się ponieść instynktom przodków. Wystrzelił niczym z procy w stronę człowieka z dzikim wizgiem, który nieraz przyprawiał o gęsią skórkę nawet jego własnych kompanów. W ludzkich oczach Barr'teh zamienił się nadnaturalnie szybką, straszną kulę mięsni pchaną do przodu instynktem polowania. Ale o tym postronni zdadzą sobie sprawę dopiero za chwilę, gdy ich wolne człowiecze umysły powiedzą jaźni co się stało...

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Krew bryzgała wartko z głębokiej rany orsimera, ale ork wciąż nie zwracał na obrażenia uwagi, okręcając się w biodrach w ślad za uchodzącym przed nim Hasturem i biorąc potężny zamach swym dwuręcznym toporem. Stal zderzyła się ze sobą dźwięcznie, wysoką śpiewną nutą, w powietrzu posypały się snopy iskier, a z ust przeciwników padły głuche stęknięcia bolesnego wysiłku i cierpienia.

Pchnięty mieczem w pierś orsimer zdążył rozpłatać Redgardowi toporem udo przecinając mięśnie pustynnego wojownika niemal do kości, obracając w mocarnych rękach nieporęczne stylisko broni uderzył jej głowicą w środek klatki piersiowej przeciwnika. Ledwie trzymając się na nogach, czując przesiąkającą przez materiał nogawic własną krew, Hastur ciął ostrzem miecza w szaleńczym półobrocie, walcząc jednocześnie z konającym orsimerem i chęcią popadnięcia w omdlenie. Klinga jego broni trafiła orka w lewe ramię i odrąbała je pośród mlaszczącego odgłosu, wcinając się pod pachę rosłego rozbójnika i sięgając okolic serca.

Orsimer stęknął głucho, na jego ustach zapieniła się obficie krew. Runął na plecy z donośnym łoskotem, z odrzuconą do tyłu głową i wyszczerzonymi w agonalnym grymasie kłami. Tkwiący wciąż w jego ciele, zaklinowany w twardej skórzanej zbroi miecz wypadł z tracącej czucie dłoni Hastura.

Ciemnoskóry mężczyzna zrobił kilka chwiejnych kroków, złapał ręką za kamienny filar, po czym osunął się po nim bezwładnie siadając u podstawy zrujnowanej kolumny z opuszczoną na piersi głową.