Forum KrysztalyCzasu.pl

- Moze Barr'teh porozmawia z kobieta? Kobieta moze dac wiecej zlotych krazkow niz podroznicy siola Rorika. Mieso swieze. Barr'teh czuje i kupi na podroz. - Kotolak przezornie pomyslal o zoladkach najemnikow, rownoczesnie starajac sie sobie przypomniec komplementy jakimi czlowieki darza samice zeby zagaic rozmowe.

Biała Grań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Kocur zastrzygł uszami spozierając na przemian na wejście do niedalekiej karczmy i na stragan z dziczyzną, rozdarty pomiędzy chęcią zagajenia rozmowy z ludzką kobietą, a żądzą sięgnięcia po połeć krwistej sarniny.

Od strony bramy nad fosą ciągnęła grupka okrytych ćwiekowanymi skórzniami i żelaznymi półpancerzami mężczyzn i kobiet, żartujących między sobą w niewybredny sposób i spoglądających wyniośle na mijanych górali.

- Popatrz na tę rękę i wiedz, kogo nigdy nie prześcigniesz w robieniu żelazem - roześmiała się głośno szczupła ciemnowłosa dziewczyna o wysokich kościach policzkowych i przesłoniętych długimi rzęsami wielkich oczach. Jej uroda nie budziła żadnych wątpliwości, ale czarne pręgi naniesione za pomocą drzewnego węgla na policzki i skronie przydawały dziewczynie groźnego wyglądu, podobnie zresztą jak przewieszony przez plecy miecz - Sama bym sobie poradziła, chwoście.

Idący ramię w ramię z ciemnowłosą wojowniczką rosły norski rębacz o ogromnej klatce piersiowej i przyciętej starannie bródce trącił dziewczynę łokciem w bok, a potem prychnął na jakiegoś niechcący wchodzącego mu w drogę pasterza owiec, z miejsca płosząc dużo niższego i noszącego przy pasie zaledwie krótki nóż górala.

- Olbrzym z farmy Worgana już was nie będzie troskał, moi dobrzy ludkowie! - zakrzyknęła śliczna dziewczyna wskakując zwinnie na beczkę po piwie stojącą przy jednej z chat - Leży ubity z nosem w trawie, ot co! Towarzysze nie czynią tego dla waszej wdzięczności, ale jeśli będziecie się chcieli odwdzięczyć mimo wszystko, znajdziecie mnie w Jorrvaskrze!

- Niech żyje Aela! - krzyknął od strony warownego muru jakiś hersir - Chwała Aeli i Towarzyszom!

Podchodzę do redgardzkiej kobiety i mówię, wybac Pani ale mussę ci coś rzec, wazne to jesst dla Ciebie i twego bezpieceństwa i obyś mnie wyssłuchała.

Biała Grań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Pozostawiwszy za sobą druhów rozumny jaszczur pokonał szybkim krokiem targowisko, przeciskając się pomiędzy góralami i wspinając się po drewnianych schodach ku uchylonym drzwiom karczmy. Za progiem powitał go półmrok oraz niechętne spojrzenia kilku pijących od rana Nordów, podchodzących ze zwyczajową podejrzliwością do każdego, kto nie był ich rodakiem.

Ciemnowłosa kobieta musiała pracować w karczmie, bo odłożywszy pusty cerber przy kontuarze sięgnęła po miotłę i zaczęła obchodzić dogasające palenisko usytuowane pośrodku głównej izby domostwa.

Ahraveen zbliżył się do niej zerkając jednocześnie na boki w zamiarze upewnienia się, że nikt z bywalców karczmy nie przejawia wobec niego skrajnie wrogich emocji. Jakaś surowa kobieta o wyglądzie zaprawionej w bojach wojowniczki obrzuciła go bacznym wzrokiem, marszcząc nieprzyjemnie pokiereszowaną twarz o charakterystycznym, wielokrotnie złamanym nosie.

- Wybac pani, ale mussę ci coś rzec - powiedział ściszonym głosem argonianin, kiedy Redgardka dostrzegła go kątem oka i posłała gadowi spłoszone spojrzenie zastawiając się jednocześnie bezwiednie miotłą - Ważne to jesst dla ciebie i twego bezpieczeńsstwa i obyś mnie wyssłuchała.

Kobieta skamieniała słysząc przeciągane sykliwie słowa Ahraveena, świdrując go szarymi oczami, w których wyraźnie błyszczał nieudawany lęk.

- Czego chcesz, stworze? - przerwała po chwili ciężkie milczenie, mówiąc równie cicho co jaszczur - Nie mylisz mnie aby z kimś innym?

Biała Grań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Ciemnoskóra kobieta wciąż poruszała się z ogromną ostrożnością, aczkolwiek odzyskała panowanie nad sobą z godną podziwu szybkością. Obejrzawszy się w stronę liczącej utarg za kontuarem Nordki kiwnęła jej uspokajająco głową. Widząc ten gest zarówno właścicielka karczmy jak i wiercący się na ławach goście stracili większe zainteresowanie niecodziennym przybyszem, teraz spoglądając na jaszczura raczej z zainteresowaniem właściwym szacującemu zwierzynę myśliwemu.

- Nie mów nic więcej, tylko chodź ze mną - powiedziała Redgardka odstawiając miotłę pod ścianę i wskazując argonianinowi otwarte drzwi do sąsiedniej izby - Hulda, wszystko w porządku, mam gościa.

- Wcześniej nie miewałaś takich gości, Sadia - odburknęła zażywna norska niewiasta za kontuarem, popatrując na człekokształtnego jaszczura podejrzliwym wzrokiem - Jakby co, krzyknij.

- Nie musisz się o nic martwić - roześmiała się w odpowiedzi ciemnoskóra kobieta, śmiechem perlistym i tak doskonale udawanym, że nawet Ahraveen nie wychwycił w nim fałszywej nuty.

- Chodź ze mną, za dużo tu uszu - powtórzyła Redgardka przechodząc do sąsiedniego pomieszczenia, będącego pospołu składzikiem opału i magazynem jadła.