Forum KrysztalyCzasu.pl

Retrospekcja III

Wlokąc się ciężkim krokiem z nauki wspinaczki na szorstkie w dotyku, drące na każdym kroku skórę skałki, Huskun zatrzymał się na chwilę na brzegu przecinającego dno doliny wartkiego potoku, opuszczając w dół bose stopy i zanurzając je ze stęknięciem lubości w kojąco chłodnej toni.

Pochylając się nad potokiem goblin wbił spojrzenie w odbicie swej twarzy rysujące się na powierzchni wody, marszcząc coraz bardziej nos i czoło. Obracając się od kilku dni w towarzystwie nader licznych humhumów zaklinacz zaczął pojmować pomału, że człowieki przywiązywały na co dzień wielką miarę do rzeczy, którymi żaden porządny goblin nie zaprzątał sobie głowy: do obyczajnego spożywania posiłków, wyraźnego wysławiania się, a nawet mycia całego ciała, z przyrodzeniem włącznie! Co więcej, wyglądało na to, że mieszkańcy pobliskiej wioski unikali też wielu oczywistych przyjemności życia codziennego, bo chociaż żyły wśród nich kobiety, wszystkie nosiły ubrania i starannie wystrzegały się otwartego chędożenia na świeżym powietrzu.

Huskun zupełnie nie pojmował tej niechęci ludzi do wspólnego obcowania, ale też nawet nie próbował zgłębiać tematu, pamiętny tego, że ludzie patrzyli na niego krzywym okiem za każdym razem, kiedy zbliżył się za bardzo do którejś z miejscowych dzieweczek. Nie chcąc nikogo obrazić ani przestraszyć, zdesperowany goblin postanowił w końcu poswawolić z przyłapaną na skraju drogi kozą...

Na wspomnienie dzikiego rwetesu, który powstał, gdy wieśniacy przyłapali go ze spuszczonymi gaciami i meczącą przeraźliwie kozą w rękach Huskunowi wciąż robiło się na przemian zimno i gorąco!

Siedząc nad potokiem zaklinacz doznał w mgnieniu chwili olśnienia, wpatrzony z wyraźnym niesmakiem w swe na poły zdziczałe odbicie. Szkopuł musiał tkwić w odzieniu, w prezencji, we wrażeniu majętności i prestiżu! Im dłużej Huskun nad tym rozmyślał, tym bardziej utrwalał się w słuszności swych podejrzeń. Jaki szanujący się wieśniak pozwoliłby na to, by z jego kozą swawolił jakiś łachmyta?

Musiał czym prędzej rozmówić się z Gusłkiem!

Mordil ostatnie godziny przed wyruszeniem spędził na poszukiwaniu dobrego jedzenia i swoich ulubionych przekąsek (suszonych robali) oraz na napełnieniu kilku bukłaków piwem z zamkowych piwniczek.
Mordil chcę mieć dwa worki pełne suszonych robali, dżdżownic itp.
No oczywiście i kasa na tą wyprawę.

Portal stał otwarty falując i żarząc się symbolem łzawiącego oka, mnisi natomiast tłoczyli się wokół niego półkolem, żegnając swoją obecnością Nieulękłych. Możliwe też, że po prostu otaczali Nieulękłych, aby mieć pewność, że w ostatniej chwili nie zmienią zdania i ruszą w góry parać się wypasem kóz. Incydent w którym głównym bohaterem było to właśnie niewinne zwierze, naruszył w znacznym stopniu i tak dość wątłą nić porozumienia i zaufania mieszkańców ukrytej doliny w stosunku co do Nieulękłych.

Jako pierwszy portal przekroczył Gusłek. Stał się on nieoficjalnym przywódcą całego przedsięwzięcia i to właśnie w nim pokładano największe nadziej na pomyśle przeprowadzenie świętej misji. Zaufanie te zakwitło, niczym mała delikatna roślinka, nie ze względu na wielką odwagę Gusłka, czy też potężne moce czarodziejskie, ani wybitną zdolność władania bronią. Co to to nie. Gusłek był jedynym członkiem drużyny, który potrafił zapanować nad całą hałastrą. Wydawał się w szczególny sposób wzbudzać szacunek i wręcz służalczość w goblinach i Barthurze.

Nowiuśkie niebieskie szaty podróżne zaszeleściły, a nabijana srebrnymi guzami pała zamajtał mu przy pasie, gdy dziarskim krokiem przechodził przez portal, a na twarzy człowieka, który od kilkunastu dni nie dopuszcza do pojawienia się kaca, wykwitł uśmiech.

Tuż za nim ruszył krasnolud. Balin w wypolerowanej i naprawionej kolczudze, z posrebrzonym toporem i z wyczesaną brodą, poprawił wypakowany prowiantem i ekwipunkiem plecak i wszedł w portal.

Przyszedł czas na ciężko opancerzonego półolbrzyma. Barthur z bagażem tak różnorakich przedmiotów i doświadczeń oraz siniejącym limem, poprawił widzącą przy pasie nabijaną srebrnymi kolcami pałę i ruszył za Balinem.

Przystrojony w nową zbroję i skrojone na najnowszą modę ubranie Mordil wyglądał dość dziwacznie i zresztą czuł się podobnie. Trudno jednak było odmówić mnichom, gdy jednocześnie z ubraniem przynieśli pięciozłotową zaliczkę. Humor poprawiała mu myśl, że uzupełnił zapasy swoich przysmaków. Świerzno ususzone ciągnące się dżdżownice i chrupiące chrabąszcze wypełniały dwie wypchane sakiewki. Goblin zważył w dłoni połyskujący srebrem topór i wetknął go głęboko za pas. Ruszył z gracją drapieżnego kota i znikną w portalu.

Tuż za nim nie zwlekając poszedł Drayaharus. Zatrzymał się przed samym portalem i obrócił. Z jego pleców wybiegł odziana jedynie w przepaskę biodrową Grubella, która piszcząc i chichocząc rzuciła się na przeora starając cmoknąć go w policzek. Przyjemne duże i jędrne piersi podskakiwały mimowolnie ściągając uwagę wszystkich mnichów. Nie czekając na efekty Imaginarus pokłonił się dostojnie, a zza jego pleców w niebo wystrzeliły białe gołębie. Posyłając całusa swojej pięknej nauczycielce gnom zrobił obrót na pięcie i wskoczył w portal.

Zrobione prze iluzoryczna goblinkę zamieszanie szybko ustało. Jako ostatni Nieulękły, odprowadzany wzrokiem mnichów, ku portalowi ruszył Huskun. Goblin szedł wolno i dystyngowanie. Jego prośby w sprawie ekwipunku i zaliczki zostały wysłuchane. Odziany w czarne mocne i obcisłe szaty z niesionymi przy pasie w ozdobnych pochwach dwoma sztyletami Huskun czuł się niczym szlachcic. Jego szyję zdobił wielki, biały jaka śnieg, świeżo wykrochmalony złożony w harmonijkę żabot. Całości dopełniała biała, składająca się z setek uformowanych na wałkach "rurek". Ufryzowane włosy opadały mu na ramiona i plecy, podskakując przy każdym kroku.
Gdy goblin zniknął w portalu, mnisi parsknęli żywiołowym nieokiełznanym śmiechem.

- Z tą peruką to chyba przesadziliście - powiedział powstrzymujący się od śmiechu Elassar - kpicie z poważnych spraw - dodał zmuszając się do stanowczego tonu.
- Wybacz panie. To za tą biedna kozę. Ledwo co uspokoiliśmy wieśniaków, bo już chcieli go z nią żenić.To jakiś zamorski zwyczaj - powiedział Rag-hug.
- Myślisz, że dadzą radę? - dodał bez krzty wesołości.
- Pokładam nadzieję w wierze - odparł śmiertelnie poważnie Elassar.

Wzgórze nieopodal Rotgan-kir, wcześnie rano.

Gusłek przekroczył portal i poczuł chrzęszczenie suchej trawy pod stopami. Stał na wyspie, stworzonej przez morze mgły. Wyspę stanowił szczyt niewielkiego wzgórza. Poranne słońce skrzyło się w kroplach rosy pokrywającej źdźbła traw i rozpięte między nimi pajęczyny.

Na środku wzniesienia stały trzy pale, do których przytwierdzono ramiona, na których ze zgrzytami i piskami bujały się klatki. Klatki owe były wielkości krasnoluda i ciasno opasywały zardzewiałymi prętami, swoje przestronne wnętrze.
Gdy zaczęli pojawiać się kolejni Nieulękli, żerujące na gnijących w klatkach truchłach wrony, odleciały na odległość rzutu kamieniem. Ich niosące skargę krakanie przeszyło ciszę rześkiego poranka.

Trupy w klatkach świadczyły o prężnym i skutecznym egzekwowaniu prawa w mieście, ale na owym wzgórzu niosły ze sobą jedynie smród.

Rotgan-kir prezentowało się całkiem nieźle. Podgrodzia co prawda nie były imponujące, ale opasujący miasto wysoki mur, szeroka fosa i opuszczane właśnie zwodzone mosty, nadawały miastu nimb trudnej do zdobycia twierdzy.
Tuż za miastem rozpoczynał się bezkres granatowego, upstrzonego białymi falami, morza.

Ostatnie kilka dni spędzone na intensywnym szkoleniu nieco zmieniły Barthura. Nabrał pewności siebie i ku zdumieniu Huskuna kilka razy już odważył się wyrazić swoje zdanie w kilku mało istotnych sprawach. Nadal ednak tkwił w nieomylnym przekonaniu, że jest czystej krwi goblinem.

Olbrzym spojrzał na rozdziobane zwłoki wywieszone ku przestrodze w metalowych klatkach:

- Kruca fuks, Szczęście że to ludzie wiszą. Jak by to gobliny były to bych wystroszył się nie no żorty. - Barthur odwrócił wzrok od trupów i spojrzał z góry na nową blond fryzure Huskuna:

- Te, Huskun. Jo żech myśloł że nom misja tajna zrobić trza, a nie w koperczoki iść z kobiałki goblińskie.

- Bleeee, myślałem, że się zrzygam! - jęknął gnom, przechodząc przez portal w wpadając na łydki półolbrzyma, tarasującego drogę. Gdy Darayaharus zwrócił na siebie uwagę towarzyszy, szybko doskoczył do Mordila, trzymając rękę na ustach.

- Bydy rzygooł.... bleeee! - i udając ruchy wymiotne imitował zwracanie treści żołądka na wystraszonego goblina, który ze zgrozą wyczekiwał pojawienia się cuchnącej plamy na ubraniu. Zamiast tego zobaczył wykrzywioną mordkę iluzjonisty w krzywym uśmiechu.

Po chwili uśmiechnięta mordka zalała się drobnymi łezkami i wzbogaciła o odcisk dłoni na policzku, pozostawionym przez Mordila.

Mordil patrzył na krasnala i widzac jego minę podszedł do niego: Mordil wygrzebał ze swej sakiewki najtłustszego robala jakiego krasnal widział i wyciągnął w stronę Balina namawiając go do spróbowania tego rarytasu. Po czym wyszczerzył swe kły w stronę Balina w dziwnym usmiechu.