Sorte Kirke[/center]
Status: Sporny teren w obrębie Issdagry.
Położenie: Wschodnia część dzielnicy portowej, na wzgórzu położonym przy ujściu rzeki do morza. Z uwagi na to, iż podnóża wzniesienia bywają okresowo zalewane przez wodę, w pobliżu ruin nie ma żadnych zabudowań, a jedynie zdziczały teren, porośnięty drzewami i krzewami.
Logistyka: Najwygodniej samochodem, ewentualnie komunikacją miejską i dalej na piechotę (spacer ten zabiera około kwadransa). Na sam szczyt można wejść jedynie piechotą, przemierzając białą, żwirową drogę.
Bywalcy: brak
Historia: Kamienny kościół został wzniesiony w początkach XIV w. zastępując poprzedni, spalony kościół klepkowy, który, jeśli wierzyć kronikom miejskim, znajdował się kiedyś w tym miejscu. Budowla wzniesiona została w stylu późnoromańskim. Początkowo spełniała także funkcję obronne, stąd zachowany wokół niej kompleks murów obronnych, który sprawia, iż całość przypomina raczej twierdzę, niż budowlę sakralną. Chroniła ona okoliczną ludność w czasie najazdów ze strony morza, odegrała także ważną rolę w trakcie epidemii Czarnej Śmierci. Z początku na jego terenie znajdowało się także opactwo benedyktynów, aktualnie pozostało z niego jednak tylko kilka malowniczych ruin. Pozycje historyczne informują także, iż miejsce to zaznaczyło się niechlubnie w czasie procesów czarownic, będąc świadkiem spalenia kilkudziesięciu osób.
Od wielu stuleci kościół stoi pusty, ponoć w wyniku rzuconej na niego klątwy, która sprawia, iż jego drzwi, pomimo wysiłków, nie dają się otworzyć. Swą nazwę zawdzięcza także innej legendzie, która powiada, iż sama budowla, początkowo biała, sczerniała na skutek grzechów ludzkich. Kolejne popularne podanie głosi, iż kościół nawiedzony jest przez dusze występnych mnichów, którzy w swym opactwie dopuszczali się bezeceństw i uciskali okoliczną ludność. Ich zjawy mają do dziś straszyć, pojawiając się na drodze jako ponury kondukt odzianych w czerń postaci, posuwających się ku szczytowi wzgórza w upiornym milczeniu.
Wiadomym jest, że Książę miasta stara się trzymać Śmiertelników na dystans od tego miejsca, prawdopodobnie z powodu klątwy, oraz tego, że kasztel stanowi ziemię sporną, pożądaną przez kilka Klanów. Około dziesięciu lat temu pojawiła się co prawda inicjatywa, mająca na celu udostępnić to miejsce turystom, została jednak zduszona dość szybko. Zaowocowała jedynie odnowieniem żwirowej drogi do kościoła, oraz postawieniem tablic informacyjnych przy nim i przy pogańskich kręgach kultowych, znajdujących się w okolicy.
[center]
[/center]Opis: Teren Sorte Kirke obejmuje wznoszące się nad rzeką wzgórze. Jest ono niewysokie, lecz dość długie. U jego podnóży, oraz w części północnej znajdują się pozostałości pogańskich kręgów kultowych. Sam kościół wznosi się w najwyższej, południowej części wzniesienia. Obecnie samo wzniesienie porośnięte jest drzewami i chaszczami, które zniechęcają do samodzielnych wycieczek. Zbocza w większości są łagodne, chwilami jednak przechodzą w strome skalne urwiska i rumowiska, wśród których łatwo skręcić nogę.
Na szczyt wzgórza prowadzi biała droga żwirowa, szeroka na tyle, by mógł nią przejechać samochód. Oznaczona jest jednak zakazem wjazdu, a u stóp wzniesienia znajduje się szlaban. W połowie drogi natknąć się można także na zrujnowaną kapliczkę, stojącą z prawej strony szlaku. Tutaj ponoć ma pojawiać się, ów upiorny kondukt występnych mnichów.
[center]
[/center]Zabudowania Kościelne - Otaczający kościół mur obronny zachował się w stosunkowo dobrym stanie. Był także odnawiany w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Posiada jedną bramę od strony wschodniej. Kondycja murów jednakże pozwala znaleźć także kilka innych przejść, w postaci wyłomów, lub też w miejscach gdzie kamienie osunęły się, ułatwiając wspinaczkę. Dookoła murów prowadzi zresztą zarośnięta ścieżka, która umożliwia okrążenie całego kompleksu. Mur od strony północnej jest w najgorszym stanie, miejscami nie spełniając w ogóle swojej funkcji i tędy najłatwiej dostać się do środka.
[center]
[/center]Wewnątrz znajdują się ruiny opactwa, z których aktualnie pozostało tylko kilka ścian, oraz kościół, zachowany w idealnym stanie. Kościół zajmuje centralne miejsce, pozostała część ruin wznosi się w zachodniej części kompleksu. Część północna, zarośnięta drzewami i krzewami skrywa pozostałości średniowiecznego cmentarza.
[center]
[/center]Sorte Kirke - jest przysadzistym budynkiem, wyposażonym w czworokątną wieżę. Zbudowano go z czarnego kamienia i pokryto ciemnym, kamiennym gontem. Okna budowli są niewielkie i wąskie, a mury niezwykle masywne (miejscami liczą sobie półtora metra grubości). Dominuje styl późnoromański, choć w linii okien i w układzie samego portyku zaznaczają się także wpływy gotyckie. Zdobienia zewnętrzne stanowi jedynie kilka przysadzistych kolumn, na których wyobrażono demoniczne oblicza i stylizowane elementy florystyczne. Wpływy pogańskie mają zaznaczać się także w wewnętrznym wystroju kościoła, co odnotowano w kilku pozycjach dotyczących architektury Issdagry. Nie wiadomo jednak nic bliższego na ten temat, gdyż wrota przybytku od lat są szczelnie zamknięte. Obok nich znajduje się tablica informacyjna, przedstawiająca pokrótce historię zabudowań, oraz powiadamiająca, iż z uwagi na prace renowatorskie zabytek zamknięty jest do odwołania.
[center]
[/center]Kręgi Pogańskie - interesujący kompleks kręgów pogańskich znajduje się u podnóża wzgórza, oraz w jego północnej części. Dolna część składa się z trzech niskich kręgów oraz nasypu kultowego. Górna - ze sporego kręgu kultowego, jednego stojącego menhiru i pozostałości dwóch innych, oraz fragmentu zachowanej alei menhirów, która prowadzi ku szczytowi wzniesienia. Najprawdopodobniej oznaczała ona dawniej drogę kultową prowadzącą do wznoszącego się na szczycie wzgórza sanktuarium, które zostało zniszczone przez chrześcijan. Całość zorientowana jest nie tylko względem stron świata i pozycji słońca.
[center]
[/center]Jak głoszą podania kamieni z rozbitych kręgów użyto następnie do budowy Sorte Kirke. Obecnie kręgi są otoczone drzewami i krzewami. Wewnątrz nich jednak rośnie jedynie wysoka trawa. Przy dolnych kręgach znajduje się także ławeczka oraz tablica informacyjna, zawiadamiająca, iż kompleks powstał w okresie neolitu i liczy sobie około pięciu tysięcy lat.
[/center]