Kocie Miasto, dwie ulice od hotelu
Rozpalony opowieścią Yurana, Bayer Werk aż się cały trząsł z wrażenia, gotów bez namysłu popędzić wprost pod wejście do tajemnego schowka. Bruni i Telibor na wszelki wypadek mieli na zapalczywego mechanika oko, by go licho nie podkusiło do złamania wyraźnych rozkazów polańskiego myśliwego.
Cała grupa zaszyła się w suterenie cuchnącego stęchlizną zmurszałego budynku, który częściowo się zawalił i który sprawiał wrażenie zbyt niebezpiecznego, by do niego wchodzić. Dzielące ich od hotelu dwie ulice dawały gwarancję niedalekiej wędrówki po zapadnięciu wypatrywanego przez wszystkich zmierzchu.
- To muszą być te podziemne wrota - powtarzał po raz kolejny Nikodemus, przeszywany pełnymi fascynacji spojrzeniami tych, których wizyta w hotelu na razie ominęła - Całe to piętro pod ziemią to postój dla samojezdników. Na pewno zjeżdżali tam rampą pod przesuwnymi wrotami i rozładowywali skarby. Właz wyglądany na odlany z czystego metalu, nie wiem nawet, co to za stop. W życiu nie wyłamiemy go siłą mięśni.
- O to się nie martw - nie mogący usiedzieć w miejscu Werk pogłaskał dłonią ukryty pod płachtą starego brezentu starter - Dam sobie radę, klnę się na Pneumę. Markus mi wszystko pozapisywał, jak ustawić guziki i jak pokręcić wajchami. Wy tylko zadbajcie o to, żeby nas nikt nie capnął, ja zajmę się resztą.
- I o tym musimy pamiętać - podkreślił raz jeszcze sędzia - Ci miastowi to są bardzo niebezpieczni ludzie. Nie zapominajcie jak zadusili drutem tych dzikich pod dworcem. Żadnego sądu, Kodeksu też w niczyjej ręce nie widziałem. Się nie patyczkują, szast prast i po życiu.
- Mają na dodatek samopały podobne do tego tutaj - Yuran wyciągnął zza paska spodni metalowego glojka, zademonstrował pistolet pożerającym go wzrokiem kompanom. Kiedy tylko okazało się, że Schiller wyposażył Polanina w tak niezwykłą legendarną broń, reszta ekspedycji ustawicznie łypała na myśliwego zazdrosnym okiem, przynajmniej w odczuciu samego Yurana.
- Mają - potwierdził Dragan - A myśmy byli świadkiem u Markusa, co taki samopał potrafi jak Piotrowi dziury wybił w klacie. Iście demoniczna sprawka ta broń, musiał Bóg naprawdę Dawnych pokarać Eshatonem za to, że takie potworności budowali.
- Robimy tak jak ustaliłem z Nikodemusem - powiedział Yuran chowając pistolet z powrotem za pasek - Idziemy tam po zmierzchu, po cichutku i tą samą drogą. Najpierw sprawdzimy, czy gdzie światła nie widać, nawet na górnych piętrach. Potem dalej po cichutku do środka, przez dziurę w ścianie i po schodkach od strony holu. Miejsca tam dosyć, żeby bez hałasu przeciągnąć starter. Werk wszystko uruchamia, a my go pilnujemy. Jak już otworzy, włazimy do środka i wynosimy wszystko, co cenne. A potem uciekamy do Koronapanu, do domu.
- I zabierzamy po drodze Dirka z Oksaną - dodał mocno niespokojny Bruni, a Yuran przytaknął mu ruchem głowy.
Czy plan jest kompletny? Jeśli tak i nie macie nic więcej do dodania, proponuję bez zbędnej zwłoki przejść do następnego punktu zwrotnego, czyli gromadnego skoku na skarbiec!
Nie mam zastrzeżęń. Plan wyglaa dobrze. Zastsanawiams ię tylko jeżeli my odpalimy pochodnie czy nie będzie nas w ciemności widać za bardzo?