PBF - Okna Duszy

[czegoj]

- Nie było Eco, przynajmniej jeszcze nie - odpowiedział Oltaf trochę zdegustowany faktem, że towarzysz nie zachwyca się jego kartami.
- Dokąd nas chcesz zabrać, jakaś nowa nieskomplikowana misja? - zapytał z lekką ironią w głosie półork.

[dretch]

Sierżancie! Idąc do rzeźnika natrafiłem w jednej z uliczek na elfkę i człowieka. Ten leżał w kałuży krwi, a elfka skonała kilka chwil później na Pierzastym Wężu. W oddali była jakaś postać. Uciekła, widząc ze się zbliżałem.

Dziewczyna Wyglądała jak żebrak! Nic wielkiego, ale elf, to elf, a protokół, protokołem zgłosić trzeba. Rano sprawdzę miejsce może coś znajdę. Zamelduje o wynikach.

odmelduje się i wracam do o czynszówki załatwić jedną sprawę z PW, a później do Oltafa

[Keth]

Południowa Dzielnica; 25 orakt-ran

Niepocieszeni słowami Milcarra, Oltaf i Ortin zaczęli zbierać ze stołu kolorowe kartoniki i kostki. Nożownik odwrócił się w tym czasie do nadchodzącego śpiesznie gospodarza, ściskającego coś w rękach.

- Taki mały dar dla waszego mistrza - powiedział Baruba Dargaras - Antałek przedniego miodu, z pasiek Olgrionu. Lepszego pewnikiem nawet Katan nie pija. Z podziękowaniami za wybawienie z opresji.

Ślepak podziękował gnomowi skinięciem głowy, ujął w dłonie niewielki, ale przyjemnie ciężki antałek. W tej samej chwili do jego uszu dobiegł odgłos kroków zdradzających obecność kogoś, kto pośpiesznie wspinał się na wejściowe schodki "Amarysa".

- Eco, leniwy łachmyto - mruknął do siebie samego Milcarr - Aby raz nie trza na ciebie czekać...

W tej samej chwili drzwi zatrzęsły się pod istnym gradem uderzeń, trzeszcząc niebezpiecznie i podskakując na zawiasach. Ślepak cofnął się odruchowo o krok, nadepnął przy tym zaskoczonego hałasem Dargarasa.

- Otwieraj natychmiast! - zza zamkniętych okiennic dobiegł srogi kobiecy głos, rozsierdzony do granic możliwości i budzący ciarki ogromem dźwięczącej w nim furii - Wiem, że tam jesteś! Wiem, co tam robisz! Otwieraj natychmiast!

Klekot upadających na podłogę kostek sprawił, że macający za nożem Ślepak obejrzał się w stronę towarzyszy. Oltaf już trzymał w dłoni własną broń, w przeciwieństwie do Ortina.

Milcarr wiedział, że kupiec nie był tchórzem podszyty. Potrafił targować się niczym rozjuszony lew, kiedy ktoś oferował mu zaniżoną cenę; raz też tak zwyzywał na targowisku małoletniego złodziejaszka, że nawet idący opodal weterani uruk-hai pokiwali z uznaniem głowami - lecz teraz Ślepak odniósł wrażenie, że spogląda na zupełnie innego człowieka.

Ortin stał na ugiętych nogach, dyszał spazmatycznie, a jego wytrzeszczone oczy lśniły na tle śnieżnobiałej twarzy.

- To ona! - wykrztusił ledwie zrozumiale - Znalazła mnie! Musiała mnie śledzić!

- Kto to?! - wrzasnął Milcarr odwracając się jednocześnie w poszukiwaniu stołu mogącego posłużyć do zatarasowania drzwi. Spadające na nie ciosy przybierały na mocy i nożownik mógłby przysiąc, że na futrynie wejścia pojawiły się pierwsze rysy.

- Moja luba! - przypominający swym wyglądem zaszczutego królika kupiec strzelał na wszystkie strony oczami - Moja małżonka! Nie znacie jej, nie wiecie, do czego jest zdolna! Na Kielich, już po mnie!

[czegoj]

- O nie, mnie w sprawy damsko-męskie nie mieszajcie - półork uniósł ręce w geście neutralności. - Wziąłeś se taką babę to się teraz z nią baw.

Oltaf nie zamierza uczestniczyć w awanturze, która za chwilę rozpęta się w karczmie, jednocześnie jednak zastanawia się, gdzie on skryłby się w obecnej sytuacji, używając na przykład krycia się w cieniu. Jeśli pozostali towarzysze zechcą pomóc biedakowi to może poda swój pomysł na ewentualne ukrycie nieszczęśnika.

[maciej]

Ortin wodził przerażonym wzrokiem po obecnych,po gospodzie...

-Jest tu tylne wyjście?-zapytał szeptem przez ściśnięte ze strachu gardło. Jako że nikt nie dosłyszał,głównie przez hałasy dobiegające od drzwi wejściowych,histerycznie wrzasnął:

-JEST TU TYLNE WYJŚCIE?!

Ortin wiedział że to nie przelewki. Jeśli rzeczywiście za drzwiami stała jego Lubba,zwana pieszczotliwie lubą,te były skłonne ustąpić jej miejsca jak to zwykle bywało w wypadku dobijających się uparcie, rozjuszonych półolbrzymów. Żona kupca wywodziła się własnie z owej rasy i własnie głównie wizja srogiego lania spuszczonego przez kobiete,i do tego pod publiczkę,wywołała niemal histerię człowieka. A wszystko przez słabość do dużych kobitek.