PBF - Pierwsza Przygoda Reinhardta bez Reinhardta

[Suriel]

- Jakże puste i zimne jest to miejsce, nie ma w nim nic czym można było oko nacieszyć, nic czym pierś wypełnić i nic co serce mogło by wypełnić. Rozpacz i pustka, bez ciebie... - wypowiedziała drżącymi ustami szlachcianka. Wzrok miała pusty, taki jaki Siwy zwykł widzieć w ludziach którzy stracili wszystko, rodzinę, dom, dobytek, sens wszelaki.

- Na bogów błagam! - ryknęła Ardiela ze zgrozą. - Pomóżcie jej wszak umiera. Czy nie widzicie?! - To mówiąc uniosła się z kolan, jedynie po to by przejściu kilku kroków znów na nie runąć. Tuż przed Siwym.

- Błagam, pomóżcie dzielny panie. Jego porwali. Pachołka z wieścią przysłali, że jak okupu pani nie zapłaci do jutra wieczór, to do poranka Tan Juel nie dożyje. Ratujcie panicza! - uczepiła się szat Siwego obiema rękoma i z taką siłą nim szarpała, że z rannego ramienia z białych bandaży wnet szkarłat się jeden zrobił.

Rządca poruszył grubymi wąsami w nerwowym tiku, czekając na odpowiedź przybyszów.

[dretch]

Ardielo, Siwy spojrzał na nią ojcowskim wzrokiem. Jesteśmy tu by pomóc Twojej Pani. Weź Burgę na zewnątrz, opowiedz mu co się stało. Do pachołka go zabierz niech relacje zda. Siwy spojrzał na półorka błagalnym wzrokiem wskazując oczami na klęczącą przed nim służkę.

Moja droga Pani - zwrócił się bezpośrednio do szlachcianki. Czy zechciałabys powiedzieć, kto to uczynił i gdzie? Mówiąć spokojne Siwy podchodził coraz bliżej kobiety w czerni patrząc ciagle w oczy. Powiedz nam przez co twa dusza cierpi? Może słysząłaś dżwięki strumyka, albo odgłos kopyt uderzajacych o kamienie?

[mastug]

Starzec szukał drżącą ręką postaci rządcy. Gdy wyczuł jego ramię schwycił go za łokieć. Trzymając się go niczym przewodnika podążył za nim zagajając rozmowę.

- Panie rządco - zaczął uniżonym tonem - wybaczcie starcowi zuchwałość , ale to jedyna sposobność aby porozmawiać z trzeźwo myślącym mężem, a musim wiedzieć co zaszło żeby móc pomóc.

- Wy Panie pewnikiem wszystko wiecie i wyłożyć możecie w żołnierskich słowach co tu się stało.

- Jaki okup ? Czego chcą ? Kto chce? I gdzie ów okup trza dostarczyć? - ślepiec sypał pytaniami

- Kim jest szlachcic o którym wspominała Pani , czy stosownym będzie o ich zażyłość pytać? Czy ojciec Pani przychylny temu ?

- Dlaczego do Pani tego zamku ktoś o okup wystąpić śmiał, przecież to nie rodzina a ino znajomość zażyła - a przynajmniej taką, na pierwszą myśl, zdaje się być ?

Starca martwiło , że może to być tylko fortel aby uszczknąć szlacheckiego majątku wykorzystując słabość kobiecą i ograniczony rozum gdy pod wpływem daru Arianny się znajdowały. Zbyt mało wiedział jeszcze aby sądy mógł snuć. Nie mówił jednak nic gdyż dopiero odpowiedzi rządcy mogły rzucić choć trochę światła na całą sprawę.

[8art]

Eithart wiedział, że na miłosne kłopota nie będzie potrafić pomóc, bo ot co serce nie sługa. Ale już na tarapaty takowe, że szlachcica dla okupu wzięto mógł coś zaradzić. Uważnie spojrzał z ukosa na rządce, bo nie podobało mu się zachowanie jego. Albo bronił pani swej, myśląc, że obcy nic nie wskórają jeno z trzosa ograbią, albo sam stał za porwaniem. Jeno kim był ten szlachcic. Jeśli miejscowy jakiś, to sprawa gardłowa była, ale jeśli szarak znikąd, to równie dobrze mógł być z niego taki tan jak z Eitharta książe i wcale by się nie zdziwił, gdyby sam swe porwanie zaaranżował aby złoto zdobyć.

Było zatem kilka hipotez do sprawdzenia, na razie jednak Eithart zamiar miał odpowiedzi rządcy wysłuchać i potem w spokoju działać. Będzie on trop mylił? Może w zeznaniach się gubił? A może wyłuska wszystko jak należy?

No i należało jeszcze białogłową uspokoić nieco, bo jeszcze gotowa była zejść z tego świata ze denerwacji:

- Nie frasuj się Pani. Odnajdziemy twojego lubego.

[deliad]

Dobry stary Siwy. Niech mu Gorlam wynagrodzi za dobroć serca i intencji. Taki druh to i bitki i do wypitki.
Takie to myśli przeleciały przez głowę półorka, gdy tylko usłyszał, że z młódką ma się oddalić.

- Tak mój starszy kompan dobrze rzecze. Nie ma co uszu szlachcianki na bolesne pytania narażać przeto przejdźmy na dziedziniec, bo my i tak musimy je zadać i poznać na nie odpowiedź. Im dokładniej na nie odpowiesz tym większa szansa naszej interwencyji być musi. - łowca starał się mówić łagodnie i spokojnie ale rzeczowo.

- Zatem chodźmy w jakieś ustronne miejsce. Opowiedz mi wszystko dokładnie i ze szczegółami...

Do MG

Spoiler!

Skłaniam ją do opowiedzenia całej historii tych dwojga, a w między czasie wtrącam poniższe pytania.
Pytania do Ardieli:
- Kim jest ów porwany szlachcic
- Od jak dawna zna się ze szlachcianką
- Z jakiego rodu się wywodzi (majętności)
- Co sądzą o nim rodzice szlachcianki
- Kiedy doszło do porwania
- Jak doszło do porwania (świadkowie)
- Kto i kiedy dostarczył żądania
- Kto może być porywaczem
- Czy szlachcianka dysponuje żądaną kwotą bez zezwolenia seniora rodu
- Kto i gdzie ma przekazać okup
- Gdzie może być porwany

[Suriel]

- Zimny jak mróz grobowiec dla niego i dla mnie jest pisany. Skoro tak ma być niechże się stanie. Ale jeśli jest choć cień szansy, choćby i cień cienia tedy proszę uratujcie mego miłego. - Tani zwróciła błagalne spojrzenie wilgotniejących od łez oczu na grupę śmiałków.

- Pani, nie pogrążaj się tak już w smutku, to są bohaterowie zdolni ocalić od zguby. Nie marniej, kiedy ratunek tak blisko - rzuciła Ardiela. - Chodźmy, pomówim na dziedzińcu.

- A ja w ciemności będę trwać, do ciemności oczy me przyzwyczaję, bo nie wiele czasu mi zostało na tym świecie.

- Pani, posłuchaj Ardieli i nie róbcie głupot. Zrobimy wszystko by sytuację... wyprostować jak należy - powiedział niezgrabnie rządca i rozwierając ręce jakby chciał zgarnąć wszystkich do wyjścia dał do zrozumienia, że audiencja skończona.

Dzień był jasny. Prawie bezchmurne niebo i ciepły wiosenny wiatr musnął lica wędrowców jak tylko stanęli na dziedzińcu. Kiedy wyszli na zewnątrz, rządca przystąpił do pilnującego oręża woja.

- Zabierz broń panów do oberży i powiedz niech przyszykują strawy dla gości.

Ardiela tymczasem szczebiotała jak najęta. Jej słowotok przerywał tylko co chwila Burga kierując myśli kobiety na właściwe tory, kiedy nieco się zbaczały w mniej jasnym kierunku.

- Kim jest ów porwany szlachcic? - spytał półork.

- Tan Jule, to zacny i szlachetny pan. O nienagannych manierach, mistrz lutni i poezji, takiej no... śpiewanej, o szafirowych oczach, kruczoczarnych włosach i głosie jak miód który...

- Od jak dawna zna się ze szlachcianką?

- Ojj, już długo. Będzie już prawie... ze cztery dni. Przyjechał na takim łaciatym koniku, podobno prosto z samej Gasty. Śpieszył się na ten, jak mu tam konkurs ale kiedy zobaczył naszom paniom to mu serce mocno zabiło i godzinami pod oknem jej śpiewał.

- Z jakiego rodu się wywodzi?

- Z Gastyjskiego na pewno, jakiegoś godnego. Zrazu po postawie poznać można. - rzuciła absolutnie przekonana Ardiela.

- Co sądzą o nim rodzice szlachcianki?

- Nasza szlachetna pani ma jeno ojca. Matka zmarła z konia spadając. Lata temu. Zaś ojciec, a nasz zacny pan wyjechał ze zbrojnymi z pięć dni... nie sześć! Sześc dni temu. Chłopów co zaginęli pojechał szukać.

- Powinien już być - rzucił zasępiony rządca. - Jak ich po lasach nie znajdzie to do Tobu miał pojechać o swoje się upomnieć. A bo to już nie raz ludzie tam na traktach znikają. Przeklęta kopalnia. Tfu! Nikt słowa nie mówi bo Reiwaldowe ale nasz pan nie taki. O swoich pamięta i karku nie zgina łatwo choćby i przed silniejszym. Od dziadka co to poczwarę ubił w ruinach i kasztel założył, wszyscy z rodu tak mają - skończył z dumą.

- Kiedy doszło do porwania?

- Wczoraj rano nie zbudził ów piękny mąż śpiewem. To zrazu żeśmy się połapali, że coś nie tak... Potem chłopiec przyszedł co u młynarza robi, mówił że przy strumieniu go dwóch czarnych jak noc zdybało i kazali mu do kasztelu bieżyć i powiedzieć. Że jak sto katanek do końca miesiąca Pani nie zapłaci, jak nie przyjedzie samojedna do starych ruin to... to po nim.

- Jak doszło do porwania?

- Tego nie wiemy - Powiedziała Ardiela.

- Kto może być porywaczem?

- Pewno siły jakie nieczyste. Co młodym zawsze na drodze stają, nim na ślubnym kobiercu....

Ardieli w słowo wszedł rządca.

- Bracia Kelerowie - wypalił kwaśno. - Smolili oni cholewki do naszej pani ale jak ich raz i drugi zbyła, głodupców jednych, tfu! To zrazu pewnie pomiarkowali, że za wysokie progi o ograbić poplanowali. I tu jest problem. Bo choć nicponie to i zawadiaki, to wielu ich ojciec ma popleczników wśród szlachty. Dzielny to był i odważny pan, nim nogę stracił i po lasach się zaszył jak dziki jaki. Szkoda, że synowie, tfu, się w niego nie wdali. Trzeba by tedy jako delikatnie to rozwiązać, co by na kasztel insze nieprzyjemności nie spłynęły. Dość już nam tych problemów co mamy.

- Trzeba go odnaleźć! Ratujcie Tanowie, szykujcie wyprawę. Pomogę ile bede mogła.

- Najpierw to niech zjedzą i pomyślą - rzucił chłodnawo rządca. - Po takim łapu capu nic dobrego nie będzie. Podumać trzeba na spokojnie. A nie tak... - zamlaskał. - Chodźcie panowie bo już od tego plucia całkiem żem ślinę stracił i przepłukać gardło kufelkiem się należy.

Chwilę później dotarli do oberży, niskiej budowli gdzie łatwo głową o powałę było uderzyć. Prosta ta gospoda przystrojona ziołami i czosnkiem już ode drzwi uderzyła nozdrza przyjemną wonią gęstej zupy z agawy na skwarkach gotowanej, co się w kotle zawieszonym na łańcuchu nad ogniem podgrzewała właśnie. Przysiedli do stołu w oczekiwaniu lecz nim miski ze strawą dotarły, szurnął po stole rząd drewnianych kufli napełnionych po brzegi chłodnym a w smaku nieco zbyt ziołowym piwem.

[8art]

- I w cztery dni takoż panience w głowie zawrócił, że z miłości uschnąć gotowa? - spytał z niedowierzaniem Eitchart, popijając pienistego: - Wiem, że niektóre białogłowe od amorów wstan wpadają jakby im szkodliwe wapory w serce weszły, ale to coś zbyt szybko. Coś mi się widzi, że ten cały tan Jule to ród swój, nie z gastyjskiej szlachty, a z kloacznego dołu wiedzie i to zwykły jeno hochsztapler i zbój, co się Bellowi kłania. A Kellerowie by się o parę katanek porwaniami trudzili? Przecie by go zaciukali gdzie w lesie i dalej w koperczaki do pani Adrieli uderzali, zamiast ryzykować, że srogim rankorem ich zdarzy. Rozpoznał ten młodzieniec w porywaczach Kellerów?

[mastug]

Żebrak, swoim zwyczajem do karczmy nie wszedł. Zbyt wiele już razy złym słowem i poszturchiwaniami z takich przybytków go wypraszano, aby miał ochotę się tam pchać. Usiadł tylko niedaleko na ławce, przy wejściu, by nasłuchiwać mógł o czym wewnątrz rozmawiają.

Miał także cichą nadzieję, że może jakieś dzieciaki będą miały ochotę mu podokuczać. Wtedy za sprawą jednej lub dwóch srebrnych monet, może jakieś dodatkowe informacje uzyska.

Siedział grzejąc twarz w słońcu i rozmyślając nad biegiem przyszłych wydarzeń. Jeśli okaże się, że bard jest nieuczciwy to jak dowieść jego winy przed zakochaną damą? A jeśli okaże się , że uczciwy i rzeczywiście na łotrów trafił, to jakim sposobem zbójów podejść żeby życia szlachcica nie narazić ?

Tylko jedno z czterech możliwych rozwiązań mogło doprowadzić do szczęśliwego zakończenia całego zajścia. Tylko jeśli szlachcic prawdziwe uczucie żywił do pani na włościach i jeśli go żywym przyprowadzimy to dobrze się to zakończyć może. Starca martwił nienaturalny stan szlachcianki. U chłopa wiedział by, że to czary a u kobiety to już żadnej pewności nie miał. Co gorsza jeśli naprawdę, a nie przez gusła jakoweś , zakochana to w obłęd popaść może, albo nawet targnąć się na życie.

Tak czy owak żebrak był ciekaw jak to się dalej potoczy, siedział więc w skupieniu i nasłuchiwał rozmów w karczmie.

[dretch]

Chłodny chmielowy napój łechtał podniebienie starca poprawiając mu humor oraz zwiększając cheć do życia. Pianka z piwa delikatnie nawilżała krzaczaste wąsy dochodząć aż do skóry. Po rzędzie łyków Siwy w końcu wrócił do życia. Zdziwił się, że aż tak chciało mu się pić. Porozglądał się po swoich osatnich towarzyszach i jednego mu brakowało. W czasie kiedy kapłan rozwijał temat "porwania" siwy proposił karczmarza o gliniany kubek, nalał doń zkarawki więcej cudownego napoju i poszedł zanieść starcowi, który grzał się jak wyliniały kocór w blasku promieni słonecznych.

Napij się, bo całkowicie się wysuszysz - półżart okazał się, nie smieszny dla starca. Ten nawet nie drgnął. Pociągła twarz całkowicie rozluźniona wprawiłą Siwego w zakłopotanie. Przez chwile pomyśłał że ślepieć wyzionął ducha. Jednak ten pławił się w ciepłym blasku, ogrzewając zmarszczki i bruzdy strodzonej skóry.

Ślepiec wyciągnął tylko rękę dajac prosty znak Siwemu co ma zrobić. Gwardzista po chwili wrócił do środka zostawiając starego z kubkiem zimnego, dobrego piwa.

***

Rozmowy w oberży wrzały. Towarzysze rozprawiali i zachodzili w głowe co mogło się podziać. Siwy domyślał się, że bard rozkochał tankę i odjechał na konkurs. Pozostało pytanie czy doszło do "skonsumowania" miłości. Potwierdzało by to że ów bard był jeno szarlatanem wykorzystującym niemacane cycki tanicy dla sowjje przyjemności.

Zamyślony Siwy usiadł na zydlu oparł obie ręce na drewnianym stole i żekł.

- Coś mi tu nie stoi. Obawiam się, że bardzisko tylko o swoje uczucia dba i bezrbonną tankę rozochocił i zwiał. Wiecie gdzie ten konkurs miał się odbyć? Może co opowiadał ten bard o jego drodze, towarzyszach?

- Zastanawia mnie również, kto doniósł o okupie i czy ustnie to przekazał, czy listownie dostarczył?

Grubymi nićmi szyte te zniknięcia. Gońca z który informacje przyniósł poprosimy z listem bądź przekazem ustnym do nas. Zaproponuje przesłuchanie - mam nadizeje, że obejdzie się bez tortur /EVILS/

[mastug]

Starzec uśmiechnął się szczerze.

- Dziękuję Ci druhu, żeś o staryku pamiętał

Żołnierska natura Siwego głęboko musiała być zakorzeniona w starym wiarusie. Jak na szkoleniu: sprawdzić czy wszyscy są, czy żywi, kto ranny a kto wody potrzebuje.

"Dobrze, mieć takiego towarzysza" - pomyślał żebrak, po czym wziął łyk zimnego, kojącego pragnienie napoju.

[deliad]

Półork także pił z kubka piwo jak i inni, jednak nigdy jakiejś wielkiej ochoty do tego trunku nie miał. Gorzkie z ciężką pianą, często mętne, tym razem mocno chmielone albo innym ziołem kraszone. Jednak dla towarzystwa pić trzeba. Wypił łyk, skrzywił się, przetarł rękawem usta i wrócił do rozmowy.

- Ja tam się na amora nie wyznaję a nawet dla mnie dziwne to wszystko. Taki tam bard, mąci w głowie szlachciance i nikt mu wiadra pomyj na głowę nie wylewa? Niby szlachcic a nikt jego herbu nie pamięta - zaczął półork zerkając czy nie słucha go nikt nieodpowiedni - takoż mi się wydaje, że tu o dudki idzie. Że ten bard sam swoje porwanie zorganizował, a teraz na katanki czeka - mówiąc to obracał kufel w dłoniach jakby go ten przedmiot fascynował.

- Nie ma się jednak co, tak z góry uprzedzać. Może to nie perfidne uwiedzenie z motywem rabunkowym, podsycane jakowymś urokiem, a sprawa prawdziwa. Za mało wiemy. Rzecz w tym, żeby tą wiedzę uzyskać. Po pierwsze należy nam wybadać intencje owego barda, a najlepiej i pochodzenie. Taki wędrowny bard musi potrzebować masę katanek, każdy wie jak oni żyją - stroje, kobiety, uczty i tym podobne dyrdymały. Czy z tanią to było tak na poważnie czy tylko "polowanie". O to trzeba ludzi wypytać. Może ktoś o nim słyszał. Może rozgadał się po kielichu wina w swojej karczmie. Trzeba jego karczmę odwiedzić, z karczmarzem porozmawiać, sprawdzić czy jakieś rzeczy po bardzie nie zostały. Koni na przykład. Rzadko kiedy da się kogoś porwać z całym ekwipunkiem. Upewnić się, że samojeden przybył bez towarzystwa. Karczmarz pewnie też zwrócił uwagę czy tan Żul miał kieskę pełną czy pustą. Jeżeli idzie o porwanie. Trzeba tego chłystka przemaglować co to wieść o okupie przyniósł, może się zdążył przyjrzeć tym czarnym. Po drugie kim są ci bracia szlacheccy Kellerowie, co to smalili cholewki do młodej szlachcianki. Czy by im bardzo zależało na zniknięciu barda. I czy w ogóle mieli jak w tak szybkim czasie rozeznać się w sytuacji, poznać konkurenta i go porwać. Przecie to tylko cztery dni. Inaczej mówiąc skąd są i czy mają tu jakieś języki.

Półork łyknął znowu i zmarszczył się komicznie.

- No i dobrze by było te ruiny przepatrzyć. Może tam tkwi odpowiedź na wszystkie pytania. Ino po cichu i z dystansu. Przecie gdyby temu trubadurowi coś się stało, to możemy tu nawet nie wracać. Nie ważne czy byłby winien czy też nie. Tym Kellerom też nie ma co w oczy się pchać bez potrzeby. Wszak to szlacht i na dodatek poważana - pół ork wykonał ruch kufla w stronę ust ala w pół drogi się rozmyślił.

- Może podzielimy siły. Jedni pójdą wypytać o tego barda a drudzy ku ruinom. Ja tam od gadania nie jestem