Wciąż obawiając się konfrontacji z ewidentnie rozzłoszczonym sierżantem, chudzielec ukrył się za jednym z namiotów przywołując do siebie gorączkowymi syknięciami wysiadających z wozów towarzyszy.
- Nie stójcie tu jak kołki, bo się tępy żołdak rzuca o nic i jeszcze mu będę musiał przypierdolić, żeby się zamknął - rzucił półgłosem Simpson, rozglądając się jednocześnie na wszystkie strony w poszukiwaniu dyżurnego kuchcika.
- Czuję żarcie, a wy? - zapytał poprawiając wrzynające mu się w ciało paski strzelby i myśliwskiego karabinka - Tam jest! Ma się kurwa oko do dobrego żarcia. Chodźcie, umieram z głodu.
Bart wypatrzył dyżurującą mimo późnej pory polową kuchnię. Przyjmijmy, że porządnie podjecie korzystając z kwitów aprowizacyjnych. Co zrobicie później?
Swoją drogą to mnie dziwi, że Chudy jeszcze żyje. Gdybym to ja była tym sierżantem to już by lezał w tym mrowisku 
