Widocznie ta okolica nie lubi ciszy, gdyż zaraz po krótkiej utarczce słownej między Vanko a Drussem w oddali było słychać szurania i mlaskania trupojadów, traktujących pobojowisko niczym szwedzki stół. Zorian postanowił zostać na miejscu i się nie ruszać. Zaraz zaczął śnić na jawie, o piciu wina w karczmie i podszczypywaniu panienek, dostarczających coraz to nowe butelki do stołu...
Potrząsnął się z przyjemnych wizji. Nie może zasnąć, nie teraz.
Załadował bełt na kusze, po czym oparł ją o jeden z menhirów, ale by była w zasięgu ręki. Spojrzał na Vanko i dał mu znać, by dał sobie spokój, chociaż ten jeden raz.
Szkoda było kusić losu.
Zorian póki co czatuje. Stara się nie usnąć... ale chętnie przystanie na drugą zmianę warty, pozwalając mu tym samym zdrzemnąć się przez najbliższy czas.
