Kryształy czasu - Czas na zmiany

[avnar]

Nie musi to być kontra do projektu Ketha. Może to być jego ALTERNATYWNE zakończenie , jeśli mogę tak napisać. Przecież wcale nie trzeba w czymś takim określać sztywno ram czasowych. Wystarczy że opiszę się storylinię a każdy z MG użyje jej w wygodnym dla siebie momencie.

[czegoj]

Chcecie gotowego kalendarium rozkładu imperium Katana, proszę bardzo. Lada moment (mam nadzieję) Keth je poprawi i powędruję na stronę formie artu. Długo wymieniać wszystkich autorów tego projektu, ważne że jest. Zmiany imion i dat są dowolne, generalnie czerpano garściami z tego co znamy. Przyda się do czegoś nie wiem, ale skoro avnar prosił to podaję na talerzu.

(-203. 203 pne) Incydent Get-Warr-Garski. W Ostrogarze zostaje koronowany nowy Katan By-Rygan Siódmy. W tym czasie w Get-Warr-Garze dochodzi magicznego kataklizmu, którego nie potrafią wyjaśnić najtęższe umysły tego świata. Kilka osób uważa, że była to próba magicznego zlikwidowania Gildii Magów z Get-warr-garu. Próba nieudana o okropnych konsekwencjach. W jego wyniku miasto przejmuje potężny czarnotrup i wraz z rzeszą martwiaków przeprowadza masową eksterminację. Ci, którzy zginęli zasilają martwą armię.
Martwiaki niszczą również wszystkie portale magiczne znajdujące się w mieście oraz doszczętnie dewastują port oraz stojące w nim statki. Dzień ten i następujące później wydarzenia zostają nazwane przez jednych "Nocą Grozy", inni mówią o nim jako o "Dniach gniewu Sharami" - ponieważ z odległości nawet kilkudziesięciu kilometrów widać pożary trawiące zabudowania portu jak i okoliczne wioski. Sama bogini nie miała najprawdopodobniej nic wspólnego z tym wydarzeniem.

Tak opisuje te wydarzenia w swoich księgach jeden ze znanych kronikarzy współczesnej Orchii - "Bulwarem Marzeń sunęły martwaki. Wysokie miasto zostało spalone. Niskie miasto zostaje niemal całkowicie zrównane z ziemią. Plac Łez zamienia się w Czerwony Plac. Rzezi pozostawionych samych sobie niewolników nie da się opisać."

Imperium zajęte zupełnie innymi sprawami jest całkowicie spóźnione w reakcji i nie przygotowane na tę sytuację. Ludność obwinia o całą sprawę magów i czarnoksiężników, a nienawiść skutecznie podsycana jest przez niektóre kulty religijne. Dochodzi do samosądów na czarodziejach na terenie całego imperium.

Nieumarła armia Get-Warr-Garska po dokończeniu dzieła zniszczenia rusza dalej, przepływając wodę dociera do wyspy Odszczepieńców i tam jednoczy swoje siły ze starą rasą Uruk-Jar oraz wszelkiego rodzaju szumowinami zamieszkującymi ten ląd.

Przez dwa kolejne lata Imperium niemal nie reaguje w ogóle na zaistniałą sytuację odcinając całkowicie za pomocą wojska północno-zachodni kraniec wyspy. Handel częściowo przenosi się do Ghasty, a częściowo do Ariagaru. Północno-zachodnia część wyspy zamiera i staje się rejonem bardzo niebezpiecznym zarówno na lądzie, jak i na wodzie. W tym okresie wojska Katana są w nieustannym ruchu starając się reagować i przeciwdziałać zamieszkom oraz samosądom skierowanym przeciw czarodziejom. Na drodze wiodącej w stronę Get-warr-garu, niedaleko Smoczej Zatoki, zostaje wzniesiona przemianami półbogów Katana kamienna forteca - Toga-kir, w której stacjonuje legion szybkiego reagowania mający za zadanie powstrzymywać martwaki opuszczające ruiny Get-warr-garu. Jego istnienie jest ściśle chronione i utrzymywane w tajemnicy. W ciągu kolejnych lat odpiera on skutecznie kilka ataków martwiaków, pośród których znajdowani są także wojownicy Uruk-jar. Z czasem Toga-kir posiada najlepiej wyszkolone siły wyspecjalizowane w walce z martwakami. Wojska te miejscowa ludność zaczyna nazywać - Czarnym Legionem.

(-201, 201 pne) Powstanie Białego Przymierza. Ogarnięte chaosem imperium nie jest w stanie odpowiednio zareagować na wydarzenia w Get-Warr-Garze. Szlachta Olgrionu, Gasty i Tagary Białej zawiązuje przymierze do walki z mrocznymi mocami zbudzonymi w zniszczonym mieście. Rycerze z tych trzech miast, bez wsparcia wojsk Katana, rozpoczynają kampanię przeciw nieumarłym z Get-Warr-Garu.
Pod koniec roku do krucjaty prowadzonej przez Białe Przymierze przyłączają się najemne kontyngenty formowane przez gildie kupieckie zaniepokojone ograniczeniem bezpiecznych dostaw na Orkus Wielki.

(-200, 200 pne) Edykt By-Rygana VII o Magii. Pierwsza poważna reakcja Imperium. Chcąc uspokoić sytuację By-Rygan VII publikuje edykt zabraniający używania magii osobom niezrzeszonym w Gildiach. Zakaz nie obejmuje kleryków, smoków, uruk-hai oraz elfów na terenie Elfich Królestw. Klerycy, gildie, elfy oraz praworządni obywatele Imperium mają stać na straży tego zakazu. Zamieszki przeciw magom powoli się uspokajają. Spora część niezrzeszonych czarodziei ucieka na wyspę Odszczepieńców, gdzie panuje całkowita anarchia i chaos. Wyspą nikt nie rządzi, a najsilniejszą formacją na tym lądzie są hordy nieumarłych oraz klasztor Harus rządzony przez Uruk-Jar. Wielu z silniejszych czarodziei udaje się w stronę wyspy położonej na wschodnich krańcach archipelagu - Kardath.

(-195, 195 pne) Wojska Białego Przymierza otrzymują wsparcie trzech legionów Katana (dwóch sprowadzonych z Archipelagu Wschodniego oraz działającego już zupełnie otwarcie - Czarnego Legionu). Dzięki temu ostatecznie udaje im się zepchnąć część wojska nieumarłych pozostającego na Orkusie Wielkim do samego Get-Warr-Garu. Rozpoczyna się oblężenie miasta. Plan zakłada zdobycie miasta w przeciągu maksymalnie trzech lat. Niestety impas trwa prawie dziesięć lat. Kosztowne oblężenie powoli opróżnia skarbiec Pałacu Katana. Białe Przymierze oraz gildie kupieckie umacniają swój autorytet i starają się ugrać jak najwięcej na kryzysie. Prawdopodobną przyczyną tak długiej obrony miasta jest stały dopływ wojska po stronie nieumarłych.

(-194, 194 pne) W między czasie na terenie całego imperium pojawia się problem zapasów złota i z góry skazanej na niepowodzenie walki biedoty o wprowadzenie zmian w dotychczasowym systemie monetarnym uwzględniających możliwości najbiedniejszych klas społecznych. Skutkuje to sporymi zmianami w dotychczasowych środkach płatniczych i wprowadzaniem do obiegu monet o różnej wartości (np. miedziaka).

(-193, 193 pne) Następują dalsze konsekwencje zawieruchy monetarnej. W ich wyniku za całą sytuację i zamieszania wokół problemów finansowych imperium oraz źle przeprowadzonej reformy monetarnej obarcza się kult Oriaka. W samym kulcie dochodzi do głębokiego podziału, którego wynikiem jest tz. II SCHIZMA ORIAKAŃSKA.

Lata 197-194 pne na wodach granicznych Tabadanu i Osmundu dochodzi po raz wtóry do pozornie błahego sporu o łowiska morskie, który przeradza się w otwarty konflikt tych dwóch królestw. Dawne spory wybuchają ze zdwojoną siłą. Zwieszenie tras handlowych pomiędzy królestwami skutkuje także pojawieniem się piratów z listami kaperskimi od wrogich sobie książąt, łupiących wszystko, co pływa pomiędzy wyspami Tabadanu i Osmundu. Trudności transportowe i handlowe zaczynają odczuwać także inne księstwa.

(-185, 185 pne) Get-Warr-Gar zostaje zdobyty. Bez większej przyczyny na początku roku impas z dnia na dzień zostaje przerwany. Mówi się, że przeważyła pomoc smoków, inni widzą w tym bezpośredni akt woli określonego bóstwa (najczęściej własnego). Prawdziwe przyczyny nagłego powodzenia ataku nie zostają jednak dostatecznie wyjaśnione. Rozpoczyna się próba odbudowy miasta. Imperium przetrwało i ten kryzys, jednak jest znacznie osłabione. Ucierpiał handel, zmniejszył się prestiż Złotego Pałacu, znacznie wzrosło znaczenie kultów religijnych i gildii czarodziejów oraz Białego Przymierza. Armie nieumarłych zostały całkowicie wyparte z Orkusa Wielkiego, jednak niskie morale i brak funduszy nie pozwolił na marsz na ogarniętą chaosem wyspę Odszczepieńców. Zaważył również problem z odpowiednio szybkim transportem sił przez zatokę.
Zdobycie Gett-war-garu zostawia finanse Imperium mocno nadwątlone. By-Rygan VII po odzyskaniu władzy na Orkusie Wielkim stara się przerzucić część wojska lądowego na statki oraz rozwinąć flotę, która ma nadzieje zapewni mu całkowitą dominację na wodzie i pozwoli na znaczne poszerzenie przychodów z handlu.
Miasto Get-Warr-Gar podnosi się z kolan, jednak jego znaczenie jest już dużo niższa, zwłaszcza z powodu bardzo niebezpiecznego sąsiedztwa. Nie udało się także wyplenić wszystkich martwaków, z każdego zakamarka ruin oraz niezwykle rozbudowanych podziemi miasta. Duża część tuneli nie została zbadana do końca. Pojawiły się one podczas pobytu martwiaków w Get-warr-garze. Ich wielkość niejednoznacznie wskazuje, że dowodzący armią martwiaków szukał czegoś w skałach pod miastem. Co ciekawe nie znaleziono również czarnotrupa, który kierował całą zawieruchą w "martwym" mieście. Prawdę powiedziesz nikt z atakujących nie widział dowódcy armii martwiaków.

(-150, 150 pne) Na Archipelagu Wschodnim dochodzi do inwazji Ifrytów na królestwa dżinów. W wyniku obowiązujących traktatów Podniebnego Królestwa z Imperium Katańskim, rządzący Katan jest zobowiązany przysłać wsparcie wojskowe. Walka z wrogami dżinów jest krótka, ale bardzo śmiercionośna. Olbrzymie garnizony orków giną w walce z magicznymi istotami. Sami dżinowie ponoszą również dotkliwe straty. Coraz częściej w kręgach elity władzy dżinów dochodzi do głosu frakcja proponująca zerwaniu traktatów z Urukami i odcięcia się od słabnącego imperium.

(-103, 103 pne) Po śmierci By-Rygana VII tytuł Katana przyjmuje Higram Czarnooki. Nie jest on bezpośrednim dziedzicem tronu jednak potrafił on zaskarbić sobie poparcie z wielu stron. Do władz wznieśli go najwyżsi kapłani kultu Katana oraz liczne pomniejsze rody z Orkus-Tan. W zamian żądają od niego wdzięczności, łaskawych (dla siebie i swoich rodzin) praw oraz nowych nadań.
Nowy katan zastaje skarbiec niemal opróżniony. W efekcie jednym z pierwszych edyktów nowy władca rozpuszcza dużą część utrzymywanych ze skarbca pałacu formacji najemnych, a część orczych legionów zostaje ograniczona lub całkowicie rozwiązana. Na Archipelagu Centralnym rośnie liczba bezrobotnych, wyszkolonych żołnierzy, pojawiają się wielkie zbrojne bandy - niektóre dość liczne by złupić zamek lub warowne miasto. Co pewien czas na pograniczu wielu królestw dochodzi do eksterminacji mniejszych osad.

(-102, 102 pne) Higram Czarnooki okłada podatkami wszystkie kulty Orchii, wynosząc do rangi 'pierwszego pośród równych' kult własnej osoby. Wiele miast przechodzi pod bezpośrednie zwierzchnictwo orków z pominięciem lokalnych rodów, książąt, kultów. Zaczyna się okres 40 lat ustawicznych buntów i powstań tłumionych krwawo przez Higrama.
Imperium zmienia się, pojawia się masowe niewolnictwo - często dotykające wielu z niejasnych przyczyn i nieprawidłowych wyroków wydawanych przez urzędników Katana. Inne rasy jawnie okazują niezadowolenie z tej sytuacji. Na skutek tych działań oraz obciążeń finansowych pierwszy raz od dziesiątek (jak nie setek) lat w czasie Miesiąca Świątecznego nie odbywają się wielkie targi w Ostrogarze oraz spotkania między religiami. Sytuacja ta powtarza się kilkukrotnie. W tym samym czasie Retptiliony z Archagasty, widząc słabnącą pozycję orków, zaczynają na Reptexie Wielkim niezależnie od władzy Higrama, przejmować fortece i zamki obsadzone przez osłabione załogi orków.

(-101, 101 pne) Rajcy odbudowującego się Get-Warr-Garu stają na czele Ligi Wolnego Handlu. U jej podstaw stoją gildie kupieckie zaangażowane w zdobycie miasta. Liga zrzesza kilkanaście wielkich miast (w ciągu Orkusów, Osmundu, na Wyspach Kupieckich). Liga odrzuca edykty Katana, odmawia płacenia nowych podatków. Ligę wspierają arcykapłani Oriaka, Asteriusza i Seta. Rozpoczynają się mediacje.

(-100, 100 pne) Higram Czarnooki odpowiada na jawne odrzucenie jego zwierzchnictwa. Przez ledwo co uruchomiony portal w Get-Warr-Garze do miasta wdzierają się dwa, sprowadzone z Orkusa Wschodniego, legiony wojsk Katana. Zaprawieni w bojach orczy weterani błyskawicznie opanowują miasto, brutalnie łamiąc opór. Miasto zostaje złupione lecz nie zniszczone. Tysiące mieszczan, członków cechów zostaje pojmanych. Wielu z nich zostaje ukrzyżowanych lub wbitych na pale, inni zostają sprzedani jako niewolnicy.

(-99, 99 pne) Pacyfikacja Get-Warr-Garu miała zastraszyć pozostałe miasta czele Ligi Wolnego Handlu. Zamiast tego w całym imperium podnoszą się otwarte bunty - w miastach burzone lub pieczętowane są portale. Legiony Katana muszą korzystać z transportu morskiego. Liga zawiera tajne pakty z piratami - odejście dużej części imperialnej floty z Orkusa Wschodniego pozwala pirackim okrętom działać niemal bez ograniczeń na terenie całego Archipelagu Centralnego. Zaczyna się długa, krwawa kampania podsycana dodatkowo przez, do tej pory niewidoczne, odsunięte od władzy rody Uruk-hai.

(-91, 91 pne) Katan potrzebuje pieniędzy na dalsze prowadzenie wojny na wielu frontach. Decyduje się na desperackie posunięcie sprawdzone już przez Ligę Wolnego Handlu. Podpisuje pakt z Czerwonymi Piratami - w zamian za ich pomoc dopuszcza by flota piracka złupiła świątynie Oriaka, Seta i Asteriusza na Orkusie Świętym. Wraz z piratami na wyspę uderzają przebrani legioniści wielu mówi, że wysłano nawet Czarny Legion. Piraci jednak nie są wybredni przy grabieży - pod nóż idą kapłani wszystkich wyznań, splądrowana i spalona zostaje większość napotkanych przez oddziały świątyń. Pośród wielu gwałtów i grabieży jakich dokonały orcze legiony pospołu z piratami w jednej ze świątyń Arianny zostaje pohańbiona młodziutka kapłanka tan Garoa, córka jednego z drobnych maulackich szlachciców. Kiedy łupieżcy opuszczają Orkus Święty spada na nich gniew bogów - potężny tajfun niszczy większość floty, toną wypełnione po brzegi skarbami statki. Tylko nieliczni uchodzą cało z pogromu - jak się z czasem okaże złoto Orkusa Świętego jest przeklęte. Od tego momentu wojna przeciw Lidze staje się jeszcze trudniejsza, ale i bardziej brutalna. Katan nie waha się sprzedawać w niewolę całych miast, byle tylko zdobyć środki na kolejne miesiące kampanii.

W kolejnych latach starzejący się Higram Czarnooki rozpoczyna powoli drobnymi kroczkami przechylać szalę zwycięstwa na korzyść Imperium. Uzyskuje to dzięki tz. krwawej dyplomacji. Elity poszczególnych państw są zapraszane na dwór katański w sprawach jakoby podpisania nowych traktatów i układów. Tymczasem większość znamienitych gości mordowane jest bez litości. Część z nich może ujść z życiem tylko pod jednym warunkiem - całkowitego poddaństwa wobec Katana. Polityka ta doprowadza do nadania przydomka Higramowi - Krwawy.

(- 81, 81 pne) Tan Garoa - objawia się nagle jako półbogini, Matka Demonów, Bogini Zemsty. Zaczyna szukać wyznawców wśród ludów zamieszkujących Wyspy Korsarskie oraz Wyspy Maulaków. Niezwykła charyzma oraz siła przekonywania popycha za nią tłumy, tak pośród rodów czarnych, białych jak i czerwonych Malaków oraz innych ras zamieszkujących wyspy. Przypomnienie jej historii powoduje akty przemocy skierowane przeciwko orkom. Na obrzeżach miasta Drago-haran-gar, dzięki półboskiej mocy Garoa, wznosi pierwszą świątynię swojego kultu. W ciągu kolejnych kilkunastu lat nowa półbogini przyciąga rzesze wyznawców, głównie dzięki obietnicy całkowitego oderwania się spod władzy orków.

(-65, 65 pne) Higram Krwawy po względnym opanowaniu sytuacji Imperium przy pomocy swojej śmiercionośnej polityki podejmuje kolejne wyzwanie i zamierza zniszczyć gniazdo martwiaków z Wyspy Odszczepieńców. Niestety nie docenia wroga - ginie wraz z armią podczas lądowania na brzegu wyspy. Nikt nie spodziewał się tak dużych, martwiczych (i nie tylko) sił, zgromadzonych w jednym miejscu. Uruk-Jar przy wsparciu tysięcy nieumarłych uśmierca jednego z największych tyranów w historii Orchii. Wraz z nim ginie tysiące młodych Uruk-hai ze znamienitych rodów. Imperium nawet nie ma czasu na właściwe pochowanie ciał i świętowanie tragedii. Zwaśnione rody Uruków wypuszczone spod