Sharanowie są rasą występującą bardzo licznie na Archipelagu Pajęczym. W jego południowej części znajduje się ogromne imperium zwane Karanior. Mniejsze państwa lub miasta pająkoludzi można zobaczyć na wielu wyspach północnej  półkuli. Niedaleko Orcusa, na wyspie Mew mieściła się przez wiele lat potężna kolonia sharanów. Po dziś dzień resztki tych sharanów włóczą się po tamtejszej okolicy. Przykładem tego jest kilka siedzib gildii zabójców, gdzie zauroczeni sharanowie służą za gwardię.
Podczas podróży morskich w okolicach Archipelagu Pajęczego w zasadzie co trzeci okręt należy do floty sharanów. Prawie każdy rozsądny kapitan podejmuje decyzję ucieczki, gdy napotyka statek pająkoludzi. Tylko oddziały dobrych łuczników, wspomaganych magią mogą pokusić się o zaatakowanie oddziału sharanów.
Małe grupy sharanów spotyka się tylko na mniejszych statkach, w zaciężnych jednostkach lub w pobliżu ich miast. Pojedyńcze osobniki ukrywają się czasem w opuszczonych domostwach lub podziemiach.
Oddział sharanów liczy zawsze czterdziestu wojowników (40 jest ich szczęśliwą liczbą). Są oni najczęściej z POZ 4 lub 6. W wypadku, gdy oddział ma ze sobą tłumacza lub oficera z rasy karanów, jego skład pod względem POZ jest silniejszy (10 z 4, 10 z 6, 10 z 8 i 10 z 10 POZ). Oddziały w miastach składają się najczęściej z 0 lub 2 POZ. Podczas podbojów oddziały wracające do bazy często przerzedzone i liczą mniej sharanów. Dla każdego takiego oddziału MG musi losowo ustalić jego liczebność - o 1k10 (premiowane) wojowników mniej.


Oburęczność – sharan może w ciągu 1 rundy zaatakować, wszystkimi koniczynami na raz, bez żadnych ograniczeń.
Obalenie – ofiara musi wykonać % rzut na akt. ZR-1/Poz Sharana przy każdym trafieniu odnóżem. Nieudany rzut oznacza, że ofiara została przewrócona.
Obezwładnienie – wystarczy żeby Sharan trafił obaloną ofiarę przynajmniej dwoma odnóżami, a może zostać ona skutecznie przytrzymana. W tej sytuacji ofiara nie może walczyć ani rzucać czarów. Ofiara może próbować się uwolnić. Musi wykonać udany rzut na połowę akt. ZR (-1/POZ sharana). W przypadku udanego rzutu sharan musi powtórnie trafić ofiarę (w następnej rundzie), aby ją znów obezwładnić. Jeśli ofiara w ten sposób uwolni się ze wszystkich przetrzymujących ją łap, wstaje i może walczyć normalnie. Ofiara wykonuje tylko jeden rzut uwalniający w rundzie.
Atak szczękoczułkami - jeśli przeciwnik jest obezwładniony (patrz wyżej) i/albo znajduje się w zasięgu 0, to sharan może go zaatakować szczękoczułkami. Trafiona ofiara dostaje normalne obrażenia kłute (zależnie od wyparowań), lecz poza tym sharan wgryza się w ranę. Pod koniec następnej rundy wstrzyknie w ten sposób swe soki trawienne wprost w ranę ofiary, zadając jej 1k100 poważnych obrażeń w każdej rundzie takiego trawienia. Jedynie atak innej istoty jest w stanie oderwać sharana od tej czynności. Sharan najpierw trawi wnętrzności ofiary, na końcu skórę i kości, aż zostanie tylko zdatna do spożycia papka, której nie da się już wskrzesić ani zregenerować.
Trzymanie na odległość – wystarczy, by choć jedna łapa sharana trafiła przeciwnika, a nie jest on w stanie podejść do sharana. Próbując zrobić to siłą, sharan zawsze zdąży się cofnąć, oczywiście jeśli ma gdzie.
Infrawizaja – zasięg widzenia w ciemności mierzy się w odległości równej 1/10SZ
Pajęcze wspinanie – 8 pajęczych kończyn doskonale umożliwia aranowi wspinanie się po każdej niemal powierzchni, nawet pionowej, za wyjątkiem powierzchni śliskich, szklanych czy krystalicznych. Shranowie wspinają się w swoim normalnym tempie, a w sytuacjach wymagających rzutu sprawdzającego na utrzymanie się – mogą wykonać aż 4 rzuty (jeden za każdą parę odnóży) i wybrać najkorzystniejszy wynik. Nadzwyczajna ZR aranów podczas wspinaczki nie chroni ich przed zamaszystym atakiem.

Rasa ta nie jest dostępna dla graczy, przynajmniej w zasadach z MiM. Żeby wprowadzić sharany do gry powinno się zapoznać również z artykułami dotyczącymi aranów i karanów oraz do Strategia wojenna pająkoludzi.