Stolica stolic Ostrogar leży w centralnej części Orkusa Wielkiego, nad jeziorem Dan Ugar (w języku orków oznacza to tarczę imperium; potocznie Dan Ugar nazywane jest Jeziorem Ryb. Przeważająca część miasta położona jest na dużej, zajmującej piątą część powierzchni jeziora wyspie, pokrywając wschodnią jej połowę.
Takie umiejscowienie stolicy, na wyspie, posiada kilka ogromnych zalet. Po pierwsze woda spełnia funkcje obronne, zabezpieczając miasto i jego najbliż-sze okolice przed niespodziewanymi odwiedzinami zarówno wrogich od-działów zbrojnych, jak i nie potrafiących latać martwiaków, potworów i dzikich zwierząt. Drugą zaletą są nieograniczone zapasy słodkiej wody, a także niewyczerpywalne zasoby ryb w jeziorze. Ich ilość jest tak duża, że stolica nie tylko jest samowystarczalna pod względem żywności, ale zaopatruje w nią wszystkie garnizony na Orkusie Wielkim.
Całe miasto jest otoczone długim, niezbyt spójnym murem. Od strony wschodniej (gdzie znajduje się podchodzący aż do jeziora Plac Karczemny) zamiast muru co kilkanaście metrów stoją wysokie i obszerne wieże. Każda swą wielkością i budową (szczególnie od wewnątrz) przypomina mały kasztel i z reguły należy do którejś z arystokratycznych rodzin. Na
kilku z tych wież zamontowane są ruchome pomosty, umożliwiające wejście do nich bezpośrednio z pokładu statku. Od strony północno- i południowo-wschodniej mur także jest zredukowany do minimum. Ponieważ w tej części miasta znajdują się przystanie rybackie i przeładun-kowe mur tworzy wchodzące w głąb jeziora kamienne mierzeje, na końcu których znajdują się mini-zameczki, w większości służące jako koszary albo siedziby kupców i portowych dygnitarzy.
Zachodnia część miasta to dzielnice zamożne i bogate. Tutaj, mniej więcej w ich centrum, stoi gigantyczna, ponura budowla, otoczona ogromnej wysokości murem - Pałac Katana. Właściwie jest to zamknięte i niedostępne dla zwykłych śmiertelników miasto w mieście, oddzielone dodatkowo od reszty świata szerokim, kamiennym pasażem, gdyż w pro-mieniu 50 metrów od jego murów nie wolno niczego budować. Podziemia Pałacu Katana są najbardziej tajemniczym miejscem w całym Ostrogarze. Jak głoszą legendy rozciągają się one niemal pod całym miastem, a ich macki sięgają nawet poza jezioro. O tych podziemiach, nazywanych Labiryntem Katana przez analogię do Labiryntów Śmierci, niczego właś-ciwie nie wiadomo na pewno, jednak prawdopodobnie, jak większość Labiryntów Śmierci, składają się one z 10 części, ułożonych w 3 poziomy i 1 podpoziom. Gdzieś w ich głębi ukryte są gromadzone przez wieki skarby Katanów, poświęcone im świątynie oraz ich dziwni sprzymierzeńcy, o których mówi się, że dysponują mocą zdolną znieść Ostorgar z powierz-chni ziemi. Poza pałacem Katana i ciągnącym się od jego wschodnich ścian Placem Karczemnym Ostrogar posiada jeszcze 4 dzielnice. Na północ od siedziby Katana znajduje się arystokratyczna Złota Dzielnica. Na powierzchni wielu kilometrów kwadratowych pobudowano tu setki pałaców, zamków, świątyń
i kaszteli. Po ulicach tej dzielnicy nie można poruszać się konno. Prawo to nie obowiązuje rycerzy oraz powożących rydwanami, jest jednak ściśle przestrzegane przez mieszkańców I egzekwowane przez patrole gwardii. Zostało ono wprowadzone, gdyż podstawowym tu budulcem, służącym również do wykładania ulic, jest marmur i tylko mury zamków stawiane są z granitu. W tej części miasta znajduje się wiele bogatych karczm i zajazdów, areny gladiatorów i dość duży Plac Rycerski, będący ulubionym miejscem rycerskich pojedynków. Wieczorami ulice zamieniają się w pro-menady, którymi przechadzają się zamożni mieszkańcy wraz z rodzinami i strażami. Prawie wszędzie widać małe i duże lektyki, noszone przez specjalnych tragarzy lub niewolników. Nad bezpieczeństwem Złotej Dziel-nicy czuwa elitarna gwardia Uruk-hai, której patrole co kilka minut przemierzają każdą ważniejszą ulicę. Mają one niesympatyczny zwyczaj aresztowania na kilka (k10) dni wszystkich osób nie szlacheckiego pochodzenia, które nie posiadają pisemnego zaproszenia od któregoś z mieszkańców tej dzielnicy.
Równie bogatą dzielnicą, ale już dostępną dla wszystkich jest willowa dzielnica Południowa. Jest tu stosunkowo niewiele wysokich, potężnych budowli o charakterze obronnym. Z powodzeniem zastępuje je mrowie kilkupiętrowych domów i kaszteli, otoczonych dużymi ogrodami I w miarę wysokimi murami. Znajduje się tu też kilka większych parków i świątyń. Ulice są starannie brukowane, ale marmur spotyka się rzadko, głównym materiałem jest granitowa kostka. Panuje na nich dość duży ruch, częstym widokiem są kupieckie wozy, dostarczające towary bezpośrednio do domów. Wieczorami ulice pustoszeją, a jedynymi przechodniami są patrole orków i wracający do domów, nierzadko mocno rozbawieni i podchmieleni mieszkańcy tej dzielnicy.
Dwie kolejne dzielnice - Srebrna Przystań, leżąca w północno-wschod-niej części miasta i Chłopskie Krocze na południowym wschodzie mają podobny, portowo-mieszkalny charakter. W Srebrnej Przystani znajduje się rybacki port, w którym cumują również statki i okręty jeziornej floty miasta. W części mieszkalnej tej dzielnicy przeważają wolnostojące, kilkupiętrowe kamienice ze sklepami, składami towarów, karczmami, itp. przybytkami na parterze lub dolnych piętrach. Na płaskich dachach domów zwykle znajdują się wygodne miejsca wypoczynku dla mieszkańców kamienicy, często upiększone egzotycznymi roślinami, marmurowymi posągami, na niektórych pobudowano nawet niewielkie baseny. Ogólnie Srebrna Przystań jest dzielnicą zamieszkałą w przeważającej części przez średniozamożne i zamożne mieszczaństwo.
Najbiedniejszą dzielnicą Ostrogaru jest jego południowo-wschodnia część, nazywana Chłopskim Kroczem. Znajdujący się tam port służy głównie barkom i niewielkim statkom, które zapewniają regularne połącze-nia z położonymi na stałym lądzie przedmieściami Ostrogaru. Położone wgłębi tej dzielnicy domy najczęściej są parterowe lub 1-2 piętrowe, mocno stłoczone, ale na szczęście murowane, co już wielokrotnie zapobiegło wybuchowi większych pożarów. W dzień większość mieszkańców tej dzielnicy ciężko pracuje w portach, na barkach lub w służbie u możnych, nocami zaś okupuje nieliczne tu knajpy i karczmy (z których najbardziej znana jest Pod Srebrną Mewą), ewentualnie bawi się w rozbój, samosądy lub walki uliczne. Niemal wszyscy w Ostrogarze wiedzą doskonale, że nikt kto ma przy sobie choć odrobinę gotówki lub jest nieco zamożniej ubrany nie powinien wieczorami i nocą wypuszczać się samotnie do tej dzielnicy. Ma niemal zapewnione nieprzyjemne przebu-dzenie w jakimś zaułku z tkwiącym w plecach nożem. Nawet zbrojne patrole orków niechętnie zanurzają się nocą w tamtejszych wąskich i krętych uliczkach.
Jednak największą w Ostrogarze sławą cieszy się dzielnica powstała samoistnie na wielkim placu, znana w tej chwili, z racji swej przeszłości i funkcji, jako Plac Karczemny. Powierzchniowo stanowi ona przeszło połowę miasta. Jej większa część przylega do wschodniej; ■)czeza wyspy i łagodnie spływa ku jezioru. Granicę między miasten- a ez 3rer znaczy długi szereg warownych wież. Najbardziej charakterystyczną cechą Placu Karczemnego są ciągnące się kilometrami, kręte uliczki, zabudowane świątyniami, setkami karczm i zajazdów, tysiącarri kramów, sklepików, straganów i wieloma innymi budynkami o najróżnorodniejszym przeznaczeniu. Jednak ta dzielnica słynie przede wszystkim z tego, że można tu niemal dosłownie wszystko sprzedać i kupić, szczególnie w kart-ranie, miesiącu świątecznym. Zwykle nieco senne i powolne życie stolicy nabiera na te kilka dni szaleńczego tempa, ulice wypełniają się tłumem zaaferowanych przybyszów, w czasie dnia załatwiających najróż-niejsze, czasem bardzo dziwne interesy, a wieczorami i w nocy pijących,
Jednak największą w Ostrogarze sławą cieszy się dzielnica powstała samoistnie na wielkim placu, znana w tej chwili, z racji swej przeszłości i funkcji, jako Plac Karczemny. Powierzchniowo stanowi ona przeszło połowę miasta. Jej większa część przylega do wschodniego wybrzeża wyspy i łagodnie spływa ku jezioru. Granicę między miastem a jeziorem znaczy długi szereg warownych wież. Najbardziej charakterystyczną cechą Placu Karczemnego są ciągnące się kilometrami, kręte uliczki, zabudowane świątyniami, setkami karczm i zajazdów, tysiącami kramów, sklepików, straganów i wieloma innymi budynkami o najróżnorodniejszym przeznaczeniu. Jednak ta dzielnica słynie przede wszystkim z tego, że można tu niemal dosłownie wszystko sprzedać i kupić, szczególnie w kart-ranie, miesiącu świątecznym. Zwykle nieco senne i powolne życie stolicy nabiera na te kilka dni szaleńczego tempa, ulice wypełniają się tłumem zaaferowanych przybyszów, w czasie dnia załatwiających najróż-niejsze, czasem bardzo dziwne interesy, a wieczorami i w nocy pijących,
śpiewających, bawiących się na całego. Właśnie na Placu Karczemnym znajdują się największe, najlepiej prosperujące i najbardziej znane karczmy. Najznamienitsze z nich to: Złota Perła, Parujący Kielich, Trzech Mieczy, Pajęcza i Smocza. To one właśnie stanowią najczęstsze miejsce spotkań początkujących poszukiwaczy przygód. W tych karczmach nie tylko mogą się poznać, zaprzyjaźnić, stworzyć grupy, ale także znaleźć sponsorów, otrzymać zlecenia do wykonania, czasami rzeczywiście opła-calne, a niekiedy wymagające narażania się na niebezpieczeństwa jedynie za obietnicę przyszłych skarbów i sławy. Od czasu do czasu zjawia się jakaś mniej lub bardziej znana grupa awanturników poszukując osób określonych profesji, mających zastąpić tych, którzy z takich czy innych przyczyn od niej odeszli. Dla początkujących poszukiwaczy przygód właśnie miesiąc świąteczny spędzony na Placu Karczemnym stanowi zwykle początek ich prawdziwego, choć niekiedy krótkiego życia.
Warto w tym miejscu zajrzeć również do artykułu:
Obecni władcy i Rada OstrogaruCałość artykułu jest przeskanowana z drugiej edycji "Kryształów Czasu" wydawnictwa MAG. Dzieła tego dokonał
saganpl
