I Wygląd ogólny smoków

Każdy smok jest gadem, kształtem przypomina olbrzymiego jaszczura o wydłużonej smukłej szyi oraz długim, giętkim ogonie. Głowa jest duża, typowo gadzia o wysuniętych do przodu nozdrzach i szerokim licznie uzębionym pysku. Smok ma dwie pary jaszczurczych kończyn, z których przednie pełnią funkcję manipulacyjną, tylne zaś, znacznie większe, pomagają wybić się w górę, ułatwiając smokowi wbicie się w powietrze. Trzecia, dodatkowa para kończyn stanowi wielkie, błoniaste skrzydła. Tworzy je elastyczna błona skórna, rozpięta na szkielecie kostnym. Skrzydła smoka osiągają największą rozpiętość spośród wszystkich istot latających.
Ciało większości smoków pokryte jest różnego rodzaju (najczęściej trójkątnego) łuskami. Na brzuchu i głowie zamiast nich występują rogowe płytki i tarczki. Na spodniej szyi i ogona łuski są większe i bardziej elastyczne.
Dla każdego gatunku smoka charakterystyczna jest jego barwa i budowa głowy. Głowę z reguły zdobi korona ostrych kolców i rogów, a także twarde guzki i skórne kryzy. Największe smoki posiadają dodatkowo przepiękne grzebienie biegnące wzdłuż całego kręgosłupa, od długiej szyi, przez grzbiet i aż po koniec ogona. Wielkość i kolor takiego grzebienia jest powodem dumy każdego samca.

II Legenda o powstaniu smoków

Typowe smoki są czystej krwi gadami. Dziś trudno jest orzec, czy wyewoluowały one jako jedna z grup systematycznych gadów, czy też powstały jako magicznie stworzone istoty.
W świecie Orchii powstanie smoków próbuje wytłumaczyć jeden z antycznych tekstów, który został wyryty na wyniosłych murach Archagasty – pradawnej stolicy reptillionów. Rzuca on pewne światło na tę całą historię.

Mur zachodni (odczytane fragmenty):
"Gdzieś w innej sferze egzystencji istniał gorący i żyzny świat, który należał w całości do ogromnych gadów. Rozciągały one swoje władanie na wsze lądy, wody i powietrze. Przez miliony lat żyły one w szczęściu i spokoju.
Nadszedł jednak dzień, kiedy bogom znudziło się widzieć krainę, której mieszkańcy nie oddawali im należytej czci. Rozsądzili więc, że należy wszystkie gady zgładzić i zastąpić je istotami mądrzejszymi.
Nastał więc dla gadów dzień, którego jasne jak dotąd niebo przeciął ognisty zwiastun zguby. Przez siedem dni i siedem nocy pędził na wskroś niebios, aż świtu dnia siódmego uderzył w ziemię. Trzęsienia ziemi, pożary i zasłaniający niebo dym zwiastowały początek końca. Potem nastała cisza, a po niej przyszła zima, której żadna istota dotąd nie zaznała. Lodowy żywioł pochłonął morza, zrównał lądy z wierzchołkami gór. Biel pokrywała wszystko, ukazując pustkę, która ogarnęła cały świat."

Mur wschodni (odczytane fragmenty):
"Znaleźli się jednak pośród bogów tacy, którzy zagłady gadów wcale nie pragnęli. Zeszli się razem i połączyli swe boskie moce, aby na powrót stworzyć to, co zostało przez innych zniszczone. Jednymi kierowała chęć zemsty, inni pragnęli tylko zachować kosmiczną równowagę, którzy chcieli zadośćuczynić wyrządzonej krzywdzie. Tak oto, w tajemniczej krainie Mateo powstały wielkie smoki. Tym potężnym, uskrzydlonym jaszczurom nadano magiczną naturę, nauczono ziać ogniem i wpojono nieustraszoną odwagę. Tak powstali protoplaści najstarszych smoczych ras i klanów"

Mur północny (odczytane fragmenty):
"Prócz smoków powstały też rasy dziwnych, smoczych istot. Każdemu rodzajowi smoka odpowiada poszczególna rasa ardraco, posiadająca wiele cech jego wyglądu. Każda rasa ardraco przypomina rodzaj smoka, któremu jest przypisana. Ma tę samą barwę, kształt i charakter. Różżni się zaś dużo mniejszym rozmiarem ciała, humanoidalną postawą i innymi zwyczajami kulturowymi. Wraz z ogonem osiągają długość do kilku metrów. Bardzo szybko się rozmnażają, przez co są niezwykle liczni. Tworzą własne cywilizacje, których ośrodkami są pobudowane przez nich miasta. Potrafią też żeglować. Cechuje je wielka mądrość i fanatyczna wiara w bogów, którzy ich stworzyli. Niektórzy z tych demiurgów zstąpili na ziemię, przyjmując smocze kształty…"

Mur południowy (odczytane fragmenty):
"Nie wszystkie smoki zostały stworzone bezpośrednio za sprawą bogów. Natura pokierowała ewolucją wielu gadów tak, że mimetycznie upodobniły się one swym kształtem do różnych smoków.  Sztuka smoczego mimesis pozwoliła im przetrwać i wyrobić sobie znaczny prestiż wśród naturalnych wrogów. Choć trwało to miliony lat, właśnie w ten sposób powstały małe smoki oraz ogromne, smocze odpowiedniki z wielu gadzich grup. Łatwo jest je jednak odróżnić od prawdziwych smoków – nie mają magicznej natury i nie potrafią ziać ogniem."

III Tryb życia wielkich smoków

Mimo swego boskiego pochodzenia smoki należą pod względem biologicznym do gromady gadów. Wykluwają się z jaj i dorastają przy boku rodziców, dopóki nie staną się w pełni samodzielne i nie wytoczą swego rewiru. W wieku młodzieńczym poznają świat i używają życia. Gdy dojrzeją, łączą się w pary, wyszukują miejsce na gniazdo i zakładają rodzinę. Jedynie smoki żyjące w Smoczej Domenie lubią swoje towarzystwo, pozostałe żyją tylko w parach lub pozostają samotnikami. Dorosłe smoki poświęcają życie swym pasją, głównie gromadzeniem własnego, wielkiego skarbu. Starsze osobniki wolą żyć w samotności z dala od swych pobratymców i wszelkich problemów. Często przenoszą się wówczas do innych sfer egzystencji lub zaszywają się gdzieś daleko, na samotnych wyspach czy głęboko pod ziemią. Najstarsze próbują wejść na panteon lub udać się do krain, gdzie będą mogły spocząć na wieki.
Smoki należą do istot długowiecznych. Cały cykl biologiczny smoka może trwać nieprzerwanie przez kilka tysięcy lat. Stosunkowo często można spotkać osobniki liczące sobie kilkaset lat. Ma to dla nich olbrzymie znaczenie gdyż smoki rosną i doskonalą się nieustannie. W tym czasie mogą się wiele nauczyć i poznać rozmaite języki.
Czasem smoki zapadają w długotrwały, nie raz kilkuletni sen – letarg. Wcześniej jednak muszą przygotować sobie odpowiednio bezpieczną kryjówkę, a także solidnie sobie podjeść. Po przebudzeniu smok jest z reguły bardzo głodny i zły.
Koniecznie trzeba też wspomnieć o charakterze smoków. Pokazuje się, że smoki nie kierują się swym charakterem tak, jak zwykłe istoty. Nawet ewidentnie dobry smok, który jest bardzo rozdrażniony lub bardzo głodny, może się zachować dokładnie tak samo jak smok zły. I na odwrót, najedzony i zadowolony czerwony smok może okazać się świetnym przyjacielem i uprzejmym gospodarzem. Smoki zawsze rodzą się z charakterami czysto neutralnymi (ntr.ntr.). Dopiero w miarę dorastania charakter zmienia się na odpowiedni dla smoczej rasy, do której smok należy. Na starość smoki stają się obojętne na wszystko i zwykle ponownie posiadają charakter neutralny.
Smok jest istotą znacznych rozmiarów, dlatego jego posiłki muszą być duże. Najczęściej będzie to bydło, krowy, konie i bawoły (zwłaszcza opasy). W przypadku braku większej zwierzyny, smoki zjedzą wszystko, co jest większe od psa. Jeżeli smok z głodu zaatakuje grupę istot ludzkich, będzie się kierował rozmiarami ofiar – wybierze osobnika największego i najtłustszego, pozostałych tylko przepędzając. Jeżeli jedna ofiara nie starczyła, smok powróci i pożre kolejną. Średniej wielkości smok zwykle zjada tygodniowo jednego bawoła opasa lub odpowiadającą mu wielkością masę mięsa, np. trzy krowy lub konie. Zje nawet padlinę. Smoki są w stanie strawić prawie wszystko, czasem jedzą skałę wapienną, uzupełniając w ten sposób brakujące w organizmie związki mineralne. Żaden smok nigdy by nie zjadł gadziego mięsa, uznając to za kanibalizm. Może dlatego większość reptillionów i ludzi-jaszczurów nie boi się egzystować w pobliżu rewirów tych gadów.

Smocze pasje:

Skarby

Największą pasją większości smoków jest chęć posiadania najcenniejszego skarbu. Nawet najłagodniejszy smok może się więc wydać pod tym względem zachłanny, chciwy i brutalny, robiąc wszystko, aby tylko powiększyć swe bogactwo. Oczywiście żaden nie lubi pozbywać się nawet części swego majątku, ani dzielić się z nikim. Niekiedy można uzyskać pomoc smoka w zamian za odpowiednie "prezenty".
Smoki zbierają wszystko, co wydaje im się naprawdę cenne (% rzut na połowę MD). Monety, biżuteria, dzieła sztuki i broń tworzą w smoczych gniazdach wielkie stosy. Ich ilość i zawartość zależy wyłącznie od rodzaju i POZ smoka.  W przygodach MG ma prawo modyfikować ich ilość, w zależności od zamożności krainy, w której żyje smok.
Standardowo ilość stosów odpowiada połowie POZ określonego smoka (zaokrąglając w dół). W każdym stosie mieści się zwykle skarb: 20A5 (tylko monety z wyjątkiem nitrylu). 20A5 (tylko kamienie), 20B1 (bez szat, mag5), 15C2 (mag5), 10C2 (wszystko zdobione, a więc np. +5 -25 rp PR, mag5),. Oprócz zwykłego, uzbieranego przez siebie skarbu, każdy smok posiada tzw. Skarb rdzenny. Najczęściej jest on schowany gdzie indziej i lepiej, np. pod płytą skalną, którą tylko zdolności lub SF smoka mogą odsunąć. Najczęściej składa się on z mitrylu (średnio 1k10szt./POZ), 1k5 (premiowane) cenniejszych magicznych ksiąg (np. wiedzy, z czarami) i jakiś szczególnych magicznych przedmiotów (1k10 premiowane). Większość zabezpieczeń chroniących skarby polega na zawaleniu się całej jaskini lub podziemi.

Władza

Raz na jakiś czas zdarzają się smoki, które mają ogromne ambicje. Jeśli będzie to smok o złym charakterze, może dojść do wielkich kataklizmów i pożóg wojennych. Niektóre klany smoków w Smoczej Domenie mają takie aspiracje. Astrologowie ostrzegają, że w każdej chwili tysiące złych smoków mogą wyruszyć na łupieżcze wyprawy, których celem będzie któryś z zamieszkanych archipelagów. Oznaczałoby to spalone do gołej ziemi miasta, okrutne rzezie mieszkańców i ich stad bydła, złupione doszczętnie świątynie, zamki i wszelkie skarbce. Tylko najpotężniejsze miasta jak Ostroga, Gasta czy Archagasta byłyby w stanie stawić czoła takiej inwazji.
Prowodyrami i głównymi uczestnikami smoczych najazdów są smoki z Imperium Czerwonego Zmierzchu. Jak wszystkie cywilizowane smoki ze Smoczej Domeny, potrafią one zorganizować potężne armie, podejmujące atak z powietrza według starannie przygotowanej taktyki. Szpiedzy i tajni sprzymierzeńcy tych smoków, zwani podłym mianem „smokowców”, od wielu lat penetrują, celem zbadania możliwości przyszłego złupienia, jedno z najbogatszych miast świata, Get-warr-gar. Popularną metodą pozbywania się smokowców jest rozrywanie końmi. Astrologowie Katana już od wielu lat rozważają najkorzystniejsze formy obrony. W tej chwili wiedzą tylko jedno: ten dzień niebawem nastąpi.

Przyjaźń

Wiele smoków o dobrym charakterze bardzo ceni sobie wysokie uczucia. Lubią one przyjaźń i pragną mieć wielu szczerych przyjaciół, kompanów lub (!) wiernych kochanków. Jako że mogą przyjmować postać istot z innych ras, mają ku temu możliwości. Nie oznacza to oczywiście, że gotowe będą dzielić się z przyjaciółmi swoimi skarbami czy im służyć. Przyjaźń traktują czysto bezinteresownie, i biorąc to pod uwagę, potrafią być wiernymi towarzyszami i przyjaciółmi.
W zasadzie każdy smok, bez względu na swój charakter, ma przyjaciół. Jeżeli upewni się, że ma do czynienia z osobą uczciwą i godną zaufania, pozwoli jej przebywać w swoim towarzystwie dowolnie długo. Razem mogą podróżować, poznawać nowy świat, nabywać wiedzę i robić wszystko to, co robią dwaj przyjaciele.
W przypadku złych smoków przyjaźń przybiera formę stosunku władczo-poddańczego. Żyjąc w okolicy cywilizowanych krain, smoki te często nawiązują kontakt z miejscową ludnością lub go wymuszają. Czasem oszczędzają zbłąkanych wędrowców lub pechowych rycerzy, aby go zabawiali lub swymi opowieściami zaspokoili jego ciekawość. Interesują ich głównie informacje na temat możliwości zdobycia skarbów i samotnych kaszteli, które mogłyby stać się jego łupem. Chętnie słucha też o historii państwa, aktualnych konfliktach i życiu. Niekiedy, zwłaszcza jeśli mają do czynienia z osobą przeciwnej płci, młodą i piękną, nawiązują bliższą przyjaźń i darzą tę osobę sympatią. Surowo jednak karają wszelkie próby oszustwa.

IV. Naturalne smocze zdolności

1. Latanie

Każdy prawdziwy smok potrafi wzbić się w powietrze i latać. Zdolność tę zawdzięczają posiadaniu pary wielkich, błoniastych skrzydeł. Jednak nawet potężna powierzchnia i siła tych skrzydeł nie byłaby w stanie unieść ciężaru smoczego cielska, gdyby nie specyficzna budowa płuc. Podobnie jak niektóre ptaki, smoki posiadają wewnątrz swego ciała rozległą sieć worków płucnych. Wciągane do płuc powietrze jest następnie transportowane do każdego z worków płucnych, gdzie ulega silnemu rozgrzaniu. Jak wiemy, gorące powietrze jest lżejsze, dlatego też ciało smoka również robi się nieco lżejsze – na tyle przynajmniej, aby moc skrzydeł wystarczyła już di wzbicia się w powietrze i podjęcia lotu. Cecha ta wyjaśnia czemu smok w locie wydaje się nieco większy, jakby rozdęty i tłumaczy; dlaczego żyjące na pustyniach smoki (głównie żółte) tak rzadko latają.
Zmniejszenie ciężaru ciała smoka odbywa się także dodatkowo przy pomocy zebranych w komorach nadżołądkowego pęcherza gazów, powstałych w wyniku procesów trawiennych. Gazy te również są lżejsze od powietrza i w przypadku większych smoków determinują wręcz aktualną zdolność lotu. Dlatego większy smok, który niedawno zionął lub długo nic nie jadł często nie jest w stanie wzbić się w powietrze. W takiej sytuacji smoki radzą sobie inaczej – po prostu wspinają się na jakąś skarpę lub górę i rzucają w dół, bez problemu chwytając w swe wielkie skrzydła wznoszące prądy powietrzne (o ile akurat są). Takie prądy powietrzne występują najczęściej w nagrzanych dolinach i nad morzem. Smok dzięki nim wznosi się w górę i potem może już swobodnie i lekko szybować.
Prędkość lotu smoka zależy wyłącznie od wykorzystywania lotu ślizgowego. Te gady, podobnie jak wielkie ptaki (np. albatrosy) rzadko machają skrzydłami, które potrzebne są im właściwie tylko do wzbicia się w powietrze, zmiany kierunku lotu podczas szybowania i wyhamowania prędkości, np. w chwili podchodzenia do lądowania. Kiedy smok chce wylądować, czasem zaczyna pikować, znacznie zwiększając swą prędkość, by następnie, tuż nad wybranym lądowiskiem, nagle rozwinąć skrzydła na całą ich rozpiętość, co sprawia, że na krótką chwilę to wielkie cielsko zwisa nieruchomo tuż nad ziemią. Naturalna prędkość dużego smoka w zasadzie nie przekracza 1/10 części jego aktualnej SZ, liczonej w metrach na rundę. W wypadku chodzenia w dół lotem ślizgowym smok czasowo kilkukrotnie zwiększa swą prędkość, nawet dziesięciokrotnie podczas pikowania. Zwyczajne wzbicie się w powietrze (na 2 metry wysokości) zajmuje 1 rundę czasu +1 rundę na każde ograniczenie SZ (np. z ograniczeniem SZ do 1/2 Smok wzbija się 2 rundy). Zaatakowany smok, aby wzbić się w powietrze, musi wykonać dodatkowy udany % rzut na aktualną ZR. Manewrowość smoka pozwala mu wykonywać w powietrzu zwroty do 30 stopni na rundę. Hamowanie przy standardowej szybkości trwa 1 rundę.
Smok może spróbować wylądować w miejscu, na którym ktoś stoi. Jest to jedna z form ataku smoka. Przeciwnik, którego aktualna SZ jest mniejsza od 50 pkt, musi wykonać % rzut na aktualną ZR. Nieudany rzut oznacza, że ofiara nie zdążyła uskoczyć i smok uderzył ją masą swego ciała. Ofiara, na której smok wylądował, doznaje obuchowych obrażeń o sile 1k10x10 + 1k10x10 na każde 5 POZ smoka. Ma też 50% szansę, że siedzący na niej smok uniemożliwi jej oddychanie (1k100 obrażeń co rundę).
W walce z większymi przeciwnikami smoki niekiedy atakują za pomocą lotu ślizgowego. Przelatując tuż nad ofiarą, starają się ją zaczepić jedną z łap (lub obiema). Ofiara, która nie uniknęła trafienia łapą, otrzymuje standardowy cios i musi wykonać % rzut na połowę aktualnej ZR. Nieudany rzut oznacza, że siła ciosu obaliła ją, przetoczyła po ziemi (1k5) metrów.
Duże smoki (minimum 8POZ) podczas ślizgu (lub walcząc na ziemi) potrafią pochwycić małą ofiarę w przednie szpony. Ofiara zostanie w ten sposób schwycona, jeśli smok wykona % rzut na połowę aktualnej szansy Trafienia. Schwyconą ofiarę smok może po prostu trzymać unieruchomioną w zaciśniętej łapie i zacząć ją miażdżyć, zadając co rundę obrażenia równe premii z SF+k100.
Niebezpieczniejszą odmianą ślizgu jest lot koszący. Zachodzi on wówczas, gdy smok lotem ślizgowym opada z dużej wysokości. Gdy smok skutecznie trafi łapą swojego przeciwnika, ten rodzaj ataku okazuje się nadzwyczaj silny. Z powodu tak dużej prędkości lotu skuteczność ciosu jest podwajana, a ofiara odrzucona dwa razy dalej. Ten styl ataku, smoki wykorzystują zazwyczaj wtedy, gdy walczą między sobą. Z reguły wygrywa ten, który wyżej i szybciej wzniesie się do góry, osiągając w ten sposób większą szybkość lotu i moc ataku. Taki sposób walki pozwala częściej zwyciężać osobnikom młodszym, zwinniejszym, choć znacznie słabszym fizycznie.
Uwaga: Broń kłuta, nastawiona na sztorc w kierunku smoka atakującego ślizgiem, lotem koszącym lub przez próbę lądowania, w efekcie udanego trafienia zadaje podwójne obrażenia. Broń efektywna przeciwko szarży (włócznie, piki) oraz szarża z użyciem kopii zadają w tym wypadku czterokrotnie większe obrażenia. Dodatkowo takie trafienie traktuje się jako trafienie w brzuch, a więc w miejsce, gdzie ilość wyparowań jest dwukrotnie mniejsza, niż w każdym innym miejscu ciała smoka.

2. Zianie ogniem

Zianie ogniem umożliwiają smokom specjalne organy wewnętrzne. Mieszanka łatwopalnych i lotnych gazów (lżejszych od powietrza), która powstaje w wyniku procesów trawiennych, gromadzi się w komorach nadżołądkowego pęcherza połączonego za pomocą oddzielnego przewodu z pyskiem, gdzie z kolei mieszczą się specjalne gruczoły inicjujące zapłon gazów. Nadmiaru tych gazó smok pozbywa się przez nozdrza. W powietrzu ulega ono rozrzedzeniu i tracą swe pełne właściwości. Mają brzydki siarkowo-chlorowy zapach a u i nnych istot powodują czasową utratę powonienia. Łatwo jest go wyczuć w każdym smoczym legowisku.
Tuż przed wydechem gaz dostaje się do pyska. Wydychane w tym czasie powietrze zapobiega raptownemu samozapłonowi i poranieniu pyska. Moment ziania jest dla smoka najbardziej ryzykowny. Jeżeli w tej chwili gaz by się zapalił, nastąpiłaby eksplozja, zdolna urwać smokowi głowę. Jeżeli przeciwnik smoka dysponuje czarem zapalającym i na dokładkę wykaże się intuicją i refleksem (%rzut na INT) może zdąży rzucić czar w otwarty pysk smoka na chwilę zanim ten zacznie ziać. W takiej sytuacji smok doznaje wynikających z siły oddechu obrażeń głowy, dodatkowo wraz z krytycznym, który losujemy z tabeli obuchowych (pomijamy nie pasujące). Pamiętajmy, że ŻYW głowy jest o połowę mniejsza od całkowitej ŻYW ciała, która zmniejszona będzie o 1/10 obrażeń odniesionych przez głowę.
Komory gromadzące gaz w pęcherzu mają swoją określoną pojemność. Napełniają się one w miarę jedzenia, podczas odpoczynku i snu. Maksymalna ilośc porcji zgromadzonego gazu równa jest liczbie POZ smoka. Przyjmuje się, że smok naturalnie odzyskuje 1 porcję gazu po 12 godzinach od czasu każdego większego posiłku. Kiedy jednak planuje jakieś wymagające długiego ziania ogniem przedsięwzięcie, może spróbować zgromadzić więcej gazu, nie wydalając jego nadmiaru przez nozdrza, jak zwykle to czyni. Smok może powstrzymać się przed tym co najwyżej 2k10 dni. Wówczas stężenie gazu rośnie i za każde 2 dni smok zyskuje dodatkową porcję gazu. Taki wymuszony, nienaturalny naływ gazu powoduje, że gromadzi się on w komorach pęcherza ponad miarę. Stan ten jest dla smoka bardzo uciążliwy, gdyż ogranicza swobodę ruchu, uniemożliwia latanie i szybsze poruszanie się. Prowadzi również walkę tak, jakby znajdował się w trudnych warunkach (m.in. 1/2 TR, OBR, UM). Smoki które czują się bezpiecznie nie lubią w ten sposób nadwyrężać pojemności swego pęcherza.
Każde zionięcie działa odstraszająco na zwierzęta oraz na inteligentne istoty, które po raz pierwszy z czymś takim się stykają (patrz Smoczy strach).
Wyróżniamy 3 rodzaje smoczego zionięcia: chuchnięcie, zionięcie właściwe i zionięcie maksymalne. W zależności od ilości porcji zgromadzonego gazu smok może odpowiednią ilość razy zionąć. Każdy rodzaj zionięcia zużywa inną ilość gazu.
Wykorzystując jedną porcję gazu smok może chuchnąć. Jest to najsłabsza forma smoczego zionięcia. Tego oddechu smok może używać nawet w trakcie walki, nie ograniczając swej szansy trafienia. Smok może chuchnąć dopiero po upływie 2 pełnych runf od ostatniego zionięcia. Opóźnienie chuchnięcia wynosi 3, zaś trwa ono nieprzerwanie przez następne 5 segmentów. W trakcie jego trwania smok może objąć wszystkie istoty znajdujące się z przodu. Zasięg tego zionięcia jest z reguły 1/10 długości smoka i zawiera się w stożku o kącie 45 stopni. Ofiary chuchnięcia otrzymują ilość obrażeń równą 1 pkt. Na każde 100 pkt. ŻYW smoka. Istoty, które stały na granicy ognia lub wykonały % rzut na odporność nr 7 (bez antyodporności), otrzymują połowę obrażeń, zaś ich ekwipunek połowę uszkodzeń. (Inne możliwe uniknięcia tych obrażeń – patrz niżej – zionięcie właściwe). Wszelkie objęte ogniem przedmioty i ekwipunek ofiar otrzymują uszkodzenia równe 1/10 siły zionięcia (zaokrąglając w dół). Przedmioty metalowe, kamienne i wykonane z innych materiałó odpornych na ogień nie doznają uszkodzeń.
Wykorzystując 5 porcji gazu smok może zionąć. Właściwe zionięcie jest zwykle używane w momencie zagrożenia życia, prawie w ogóle do polowania. Z tego oddechu smok może korzystać nawet w trakcie walki, lecz nie może jednocześnie atakować łapami czy pyskiem. Właściwe zionięcie wymaga pewnego przygotowania. Smok musi wziąć najpierw wielki oddech (1 runda), utrzymać powietrze w płucach (1 runda), i dopiero wtedy zionąć. Podczas brania oddechu gad nie może atakować pyskiem. Ten rodzaj zionięcia może być użyty dopiero po upływie k10 rund od jakiegokolwiek poprzedniego. Właściwe zionięcie trwa 1 pełną rundę i stanowi stożek płomienia o zasięgu równym połowie długości smoka i kącie rozwarcia równym 90 stopni. W czasie ziania smok może obrócić głowę o kąt 90 stopni w dowolnym kierunku (1 segment/10 stopni). Osoby objęte płomieniem nie mogą do końca rundy nic robić; ich czary i wszelkie czynności (włącznie z poruszaniem się, porozumiewaniem i nawet patrzeniem – oczy zamykają się odruchowo) zostają przerwane. Otrzymują obrażenia od magicznego ognia równe 1/10 ŻYW smoka. Istoty, które wykonały udany % rzut na odporność nr 7 (z antyodpornością 2 pkt./POZ smoka) otrzymują tylko połowę obrażeń, podobnie jak istoty które znajdowały się w ogniu pełnej rundy lub stały na jego granicy (np. szarżujący rycerz lub ktoś próbujący wcześniej uciec w bok). Osoba, która znajdowała się na granicy płomienia i wykonała udany unik (patrz odpowiednia zdolność profesjonalna) otrzymuje tylko 1/10 obrażeń,
W wypadku gdy ponad 75% ciała ofiary jest zasłonięte stałą przeszkodą (np. ofiara stoi w oknie), MG ma prawo założyć, że ogień zadziałał selektywnie na odsłoniętą część ciała. Przy zasłonie rzędu 90% (zbroje miarowe), MG powinien obniżyć obrażenia o połowę, a przy 99% (zbroje odlewane) aż dziesięciokrotnie. Jednakże uwaga – przedmioty i ekwipunek osobisty ofiar ulega na skutek ognia uszkodzeniu równemu 1/10 siły zionięcia (zaokrąglając w dół). Przedmioty wykonane z metalu (a więc np. zbroja), kamienia lub innego odpornego na ogień materiału nie zostaną uszkodzone, jeśli wykonają udany % rzut na swą aktualną wytrzymałość.
Wykorzystując 10 porcji gazu, smok może zionąć z maksymalną siłą. Ten rodzaj zionięcia najczęściej jest używany do niszczenia wrót, statków, budowli, poszerzenia tuneli lub w walce z wielkimi i powolnymi istotami (np. antary). Smok nigdy nie korzysta z niego w normalnej walce i podczas polowania. Smok musi najpierw wziąć bardzo głęboki oddech. Gdy to robi, musi stać nieruchomo, a każde otrzymane obrażenia przerywają mu ten stan. Nabranie odpowiedniej ilości powietrza zajmuje 1 rundę na każde 1000 pkt. ZYW smoka (zaokrąglając w dół). Następnie smok tyle samo czasu utrzymuje powietrze w płucach, silnie je rozgrzewając. Już może się poruszać i walczyć 1 łapą. Może powstrzymać maksymalne zionięcie, ale tylko przez 1 rundę na każdy swój POZ. Jeżeli w tym czasie z jakichś przyczyn nie zacznie ziać, istnieje 5% szansa (rosnąca w każdej kolejnej rundzie o kolejne 5%), że nastąpi samozapłon i eksplozja gazów wewnątrz płuc. Maksymalne zionięcie jest nadzwyczaj destrukcyjne. Trwa ono 1 pełną rundę + 1 rundę na każde 5 POZ smoka. Przyjmuje postać nieprzerwanego biało-czerwono-błękitnego strumienia płomieni o niebywale wysokiej temperaturze. W czasie tego rodzaju zionięcia smok nie może poruszyć się ani przesunąć głową. Strumień ognia osiąga średnicę 1 metra + 20 cm/POZ oraz zasięg równy długości smoka. Istoty objęte tym ogniem otrzymują obrażenia poważne od magicznego ognia równe 1 pkt. na każdy 1 pkt. ŻYW smoka. Połowę tych obrażeń otrzymują ci, którzy wykonali udany % rzut na 1/10 odporności nr 7, są w zbroi odlewanej lub były chronione 99% zasłoną. Z pozostałych nie zostaje nawet popiół. Na ten rodzaj zionięcia nie są odporne żadne smoki z wyjątkiem czerwonych i złotych. Nie chroni przed nim Antymagia, półmaterialność i czary chroniące przed ogniem. Wszelka materia w zetknięciu z takim ogniem otrzymuje uszkodzenia równe 1/10 siły zionięcia. Ponadto musi wykonać % rzut na 1/10 swej wytrzymałości lub wyparuje. W każdej kolejnej rundzie ziania wytrzymałość topionego materiału zmniejsza się dziesięciokrotnie. Ten rodzaj zionięcia słyszalny jest z odległości kilku kilometrów i wywołuje taki sam efekt smoczego strachu jak w przypadku ryku.
Uwaga: MG po wylosowaniu smoka powinien sprawdzić, ile porcji gazu ma smok. Rzuć 1k10. Wynik 1-5 oznacza, że smok ma 1k5 (premiowane) porcji gazu mniej od maksymalnej możliwej. Wynik 6-9 oznacza, że smok zgromadził maksymalną ilość gazu. Wynik 10 oznacza, że smok z jakichś przyczyn zgromadził większą ilość gazu (ok10 porcji więcej): w tym przypadku jest bardzo wolny i nie może latać.

Wielkie Smoki cz.2

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.